فهرست مطالب
توقیف اموال مهدی نصیری و هدیه کیمیایی تازهترین فصل از کتابی است که جمهوری اسلامی سالهاست مینویسد: هر صدای منتقدی که بلند شود، ابتدا برچسب میخورد، سپس زندانی میشود، و حالا در فصل جنگ اموالش هم مصادره میشود. قوه قضاییه در اطلاعیهای رسمی اعلام کرد با دستور مقام قضایی، اموال ۲۲ نفر در استان سمنان شناسایی و در راستای حقوق عامه توقیف و ضبط شد. جملاتی پر از اتهام و خالی از هر دادرسی.
براى اطلاعات بيشتر :
حمله موشکی به ناوچه آمریکایی جاسک.. روایت سپاه
۲۲ نام، یک الگو
اسامی ۲۲ نفر شامل مهدی نصیری، زینب عوضآبادی، فاطمه کوچکپور، محمدعلی فئوادی، زینب اکبری، فرانک رهبر، هدیه کیمیایی، درسا رهبر، علی آریان صابر، رها پوراسماعیل، احسان ابراهیمیان، زهرا شیسی، نیلوفر اسدیان، سولماز غفاربیگی داریان، کیارش نیلی، علی شاکری تالارپشتی، فرانک امیری باغبادرانی، وحید پوررضایی، مهدی حیدری، محسن حسینی، رشید نوری و رامین صائمیپور است. نامهایی از طیفهای مختلف: روزنامهنگار، هنرمند، فعال مدنی. وجه مشترکشان نه جاسوسی، بلکه انتقاد است. کلیه اموال منقول و غیرمنقول این افراد، حسابهای بانکی و سایر داراییهایشان توقیف شده و ممنوعیت هرگونه نقل و انتقال مالی و معاملاتی برای آنان اعمال شده است.
مهدی نصیری کیست؟
مهدی نصیری نویسنده، روزنامهنگار و تحلیلگر سیاسی ایرانی است که ابتدا بهعنوان یکی از چهرههای شاخص رسانهای در جریان اصولگرایی مطرح شد اما در سالهای اخیر به یکی از منتقدان صریح جمهوری اسلامی تبدیل شده است. مردی که روزی در همین نظام کار میکرد و روزنامه مینوشت، حالا در لیست «خائنان به وطن» قرار دارد نه به خاطر آنچه کرد، بلکه به خاطر آنچه گفت. نصیری پیش از این نیز در ۱۴ بهمن ۱۴۰۳ در محوطه آرامگاه فردوسی بازداشت شده بود؛ به گفته همسرش، علت بازداشت صحبتهایش درباره نقش رضاشاه در ساخت آرامگاه بوده است. این جمله بهتنهایی چکیده سیستمی است که در آن حتی گفتگو درباره تاریخ هم جرم است.
زبان قوه قضاییه را بخوانید و توقیف اموال مهدی نصیری و هدیه کیمیایی
قوه قضاییه در اطلاعیه خود نوشت که «توقیف اموال این خائنین به نفع ملت نه یک اقدام سلیقهای، بلکه یک ضرورت ملی است» و افزود افراد موصوف در همکاری با دولتهای متخاصم موجبات ایجاد خسارات گستردهای به زیرساختها و مکانهای عمومی نظیر مدارس، دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی شدهاند. پرونده توقیف اموال مهدی نصیری و هدیه کیمیایی این الگوی تاریخی را یکبار دیگر تکرار میکند: در زمان جنگ، همه منتقدان جاسوس میشوند چون جنگ بهترین بهانه برای ساکت کردن صداهای ناخوانده است.
