فهرست مطالب
وحدت اسلامی بار دیگر با آغاز ماه ربیعالاول به یکی از محورهای سخنان رسمی در ایران تبدیل شده است. ایسنا به نقل از امیرعلی حسنلو، استاد حوزه علمیه خراسان، گزارش داده که این ماه باید فرصتی برای عبور از اختلافات مذهبی و رسیدن به همکاری واقعی میان مسلمانان باشد. او تأکید کرده است که وحدت نباید تنها به مراسم و همایشها محدود شود.
وحدت اسلامی؛ میان شعار و واقعیت
در روایت رسمی، وحدت اسلامی قرار است عاملی برای همبستگی، امنیت و قدرت جوامع مسلمان باشد. اما پرسش مهم این است که این وحدت تا چه اندازه در زندگی واقعی مردم ایران دیده میشود؟
اگر وحدت به معنای همکاری و احترام به تفاوتهاست، طبیعی است که نخستین نشانه آن باید در داخل کشور دیده شود؛ جایی که شهروندان با تفاوتهای مذهبی، قومی و فرهنگی زندگی میکنند.
خود حسنلو نیز گفته است که وحدت به معنای یکسانسازی مذاهب نیست و تفاوتهای فقهی و فکری نباید به دشمنی تبدیل شود.
مشکل از جایی آغاز میشود که وحدت سیاسی جای وحدت اجتماعی را میگیرد
در سالهای گذشته، مفهوم وحدت اسلامی بارها در ادبیات رسمی جمهوری اسلامی با مسائل سیاسی و منطقهای گره خورده است. در چنین شرایطی، منتقدان میپرسند چرا توجه به وحدت باید بیشتر در قالب شعارهای رسمی و مناسبتهای حکومتی دیده شود، در حالی که مشکلات اقتصادی و اجتماعی مردم همچنان پابرجاست؟
وحدت واقعی زمانی معنا پیدا میکند که شهروند احساس کند حقوق و کرامت او مستقل از گرایش مذهبی، قومی یا سیاسی محترم شمرده میشود.
عبور از مراسم؛ آزمون واقعی وحدت
حسنلو نیز بر ضرورت عبور از «وحدت عاطفی» به سمت «وحدت ساختاری» تأکید کرده و همکاری اقتصادی، علمی، رسانهای و فرهنگی میان کشورهای اسلامی را از نمونههای عملی آن دانسته است.
اما برای ایران، آزمون مهمتر شاید در داخل کشور باشد. وحدت اسلامی نمیتواند صرفاً با برگزاری همایش و سخنرانی سنجیده شود؛ بلکه باید در میزان اعتماد مردم، عدالت اجتماعی، آزادی بیان و احترام به تفاوتها نیز خود را نشان دهد.
براى اطلاعات بيشتر :
مزایای بازنشستگان ؛ بلاتکلیفی معیشت زیر سایه بحران
ربیعالاول میتواند فرصتی برای گفتوگو و کاهش شکافها باشد، اما تبدیل وحدت اسلامی به یک واقعیت اجتماعی، نیازمند چیزی فراتر از شعار است.
اگر جمهوری اسلامی از وحدت سخن میگوید، نخستین گام باید ایجاد جامعهای باشد که در آن اختلاف نظر و تفاوت هویتی، دلیلی برای حذف یا طرد شهروندان نباشد. در غیر این صورت، وحدت همچنان در سطح مناسبتها باقی میماند و فاصله میان شعار رسمی و تجربه روزمره مردم بیشتر خواهد شد.
