فهرست مطالب
اعدام زندانیان سیاسی در ایران دیگر خبری استثنایی نیست بلکه به روتینی تبدیل شده که نظام آن را در سپیدهدم، دور از چشم دوربینها انجام میدهد. عامر رامش که هنگام بازداشت حدود ۱۸ سال داشت، بامداد یکشنبه ششم اردیبهشت ۱۴۰۵ پس از تأیید حکم در دیوان عالی کشور، به اتهام «عضویت در جیشالعدل» و «بغی» اعدام شد. جوانی که هنوز به سن رشد نرسیده بود، وقتی نظام تصمیم گرفت وجودش جرم است.
اعتراف زیر شکنجه، حکم بدون دلیل
رسانههای حکومتی ویدیویی از اعترافات تلویزیونی رامش منتشر کردند که آثار آشکار کبودی و جراحت بر صورت این زندانی سیاسی قابل مشاهده بود یعنی «اعتراف» پیش از آنکه با زبان گفته شود، روی بدنش نوشته شده بود. کانون حقوق بشر ایران تأیید کرد این آثار نشانه شکنجه است و اعترافات تحت اجبار گرفته شدهاند.
تلختر از همه اینکه مقامها ابتدا به خانوادهاش گفتند در جریان عملیات امنیتی کشته شده بعد معلوم شد در اختیار دستگاههای امنیتی است. پیام روشن است: نه کسی در امان است و نه هیچ خانوادهای از دروغ سازمانیافته در امنیت.
اعدادی که آنچه را بیانیههای رسمی خاموش میکنند فریاد میزنند
در حدود یک ماه، حکم اعدام دستکم ۱۸ معترض و زندانی سیاسی به اجرا درآمد ، رقمی معادل بیش از یکسوم کل اعدامهای سیاسی ثبتشده در تمام سال گذشته، که نرخ ماهانه اعدام زندانیان سیاسی در ایران را به بیش از چهار برابر میانگین ماهانه سال ۲۰۲۴ رساند.
براى اطلاعات بيشتر :
آتشسوزیهای تهران ۲۰۲۶.. شهر میسوزد و نظام تماشا میکند
سازمان حقوق بشری هرانا رصد کرد که ایران در سال ۲۰۲۴ دستکم ۲۴۸۸ حکم اعدام اجرا کرد که ۵۲ مورد آن بر اساس اتهامات سیاسی و امنیتی بود. اما سرعت سال ۲۰۲۶ از هر چیزی که پیش از این بوده فراتر میرود.
الگوی ثابت: اتهامی آماده برای هر مناسبت
اتهامات معمول در موج اعدام زندانیان سیاسی در ایران شامل این موارد است: «محاربه»، «افساد فیالارض»، «بغی»، «جاسوسی برای اسرائیل»، و «عضویت در سازمان مجاهدین خلق» اتهاماتی کشدار که برای هر مخالفی و هر مناسبتی کاربرد دارند. نه دلیلی لازم است، نه محاکمهای عادلانه تضمین شده، نه رحمتی برای مادرانی که منتظرند.
نظامی که از ترس اعدام میکند نه از روی عدالت
جمهوری اسلامی در ماههای اخیر سیاستهای سرکوبگرانه خود را بهطور چشمگیری تشدید کرده و بر شتاب اجرای احکام اعدام افزوده است. اعدام زندانیان سیاسی در ایران در این برهه یک پیام سیاسی است نه یک حکم قضایی نظامی در حال احتضار که آخرین گلولههایش را به کسانی شلیک میکند که باور دارند زندگی بزرگتر از میلههای زندانش است.
