فهرست مطالب
هیوا سیفیزاده، خواننده ایرانی، پس از بازداشت در جریان اجرای تکخوانی در تهران، از صدور حکم چهار سال حبس تعزیری علیه خود خبر داده است. گزارش منتشره شده که این حکم در پی پروندهای صادر شده که در آن سیفیزاده به «تشویق به فساد و فحشا» متهم شده است؛ حکمی که واکنش نهادهای صنفی و کاربران شبکههای اجتماعی را به دنبال داشته است.
براى اطلاعات بيشتر :
حسن بندانی؛ عامل ۲۱ ساله زیر سایه سرکوب در اصفهان
هیوا سیفیزاده چگونه بازداشت شد؟
هیوا سیفیزاده روز ۹ اسفند ۱۴۰۳ هنگام اجرای کنسرت در مجموعه فرهنگی «عمارت روبرو» در مرکز تهران بازداشت شد. گزارش رادیو فردا، این برنامه با حضور نیروهای موسوم به لباسشخصی متوقف شد و دو روز بعد خبرگزاری ایسنا از آزادی او با قرار وثیقه خبر داد. پس از آزادی نیز صفحه اینستاگرام او با اعلام پلیس امنیت عمومی فراجا مسدود شد.
سیفیزاده در ویدئویی که ۲۸ مرداد منتشر کرد، ضمن اعتراض به رأی بدوی، این پرسش را مطرح کرد که خواندن شعر سعدی و اجرای آواز ایرانی چگونه میتواند مصداق «تشویق به فساد و فحشا» باشد. او همچنین خواستار بررسی مستقل و دقیق پرونده در دادگاه تجدیدنظر شده است.
واکنش خانه موسیقی به حکم هیوا سیفیزاده
حکم هیوا سیفیزاده حتی با واکنش حمیدرضا نوربخش، مدیرعامل خانه موسیقی، روبهرو شد. او مبنای اتهام و حکم را زیر سؤال برد و گفت اجرای این خواننده تنها چند دقیقه ادامه داشته و پیش از برگزاری کامل متوقف شده است.
نوربخش همچنین نبود چارچوب روشن برای فعالیت خوانندگان زن را مورد انتقاد قرار داد و خواستار تعیین تکلیف این موضوع شد.
زنان خواننده؛ از آنیتا پاپیست تا پرستو احمدی
پرونده هیوا سیفیزاده تنها نمونه اخیر نیست. رادیو فردا گزارش داده که «آنیتا پاپیست»، خواننده زیرزمینی زن، نیز اواخر تیرماه به ۷۴ ضربه شلاق محکوم شده است. همچنین پرستو احمدی و گروهش پس از اجرای موسوم به «کنسرت فرضی» با احکام قضایی مواجه شدند؛ از جمله ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوعالخروجی و دو سال ممنوعیت فعالیت هنری.
از نگاه ايرانيان ، تکرار چنین پروندههایی نشان میدهد مسئله خوانندگی زنان در ایران همچنان فراتر از یک موضوع فرهنگی و درگیر سیاستهای محدودکننده جمهوری اسلامی است.
یک حکم، یک پرسش بزرگ
پرونده هیوا سیفیزاده بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که چرا اجرای آواز یک زن باید به پرونده قضایی و حکم چهار سال زندان منتهی شود؟
این خواننده اعلام کرده که به حکم بدوی اعتراض دارد و امیدوار است دادگاه تجدیدنظر اتهامات را بر اساس قانون و مستندات پرونده بررسی کند. اکنون تصمیم دادگاه تجدیدنظر میتواند سرنوشت او را مشخص کند؛ اما فراتر از این پرونده، مسئلهای قدیمی همچنان باقی است: آیا در ایران امروز، زن بودن و خواندن هنوز میتواند به بهای از دست دادن آزادی تمام شود؟
