فهرست مطالب
ماکان نصیری تنها یک نام در میان فهرست قربانیان یک حادثه نیست؛ او نمادی از نسلی است که در ایرانِ امروز، بیش از آنکه فرصت زندگی داشته باشد، قربانی بحرانها، تنشها و تصمیمهایی میشود که هیچ نقشی در شکلگیری آنها نداشته است. بر اساس گزارش منتشرشده از خبرگزاری مهر، ماکان نصیری، دانشآموز ۸ ساله اهل میناب، در جریان حمله به مدرسه «شجره طیبه» جان خود را از دست داد؛ حادثهای که به گفته مقامهای قضایی، شدت انفجار به حدی بوده که پس از بیش از ۱۰۰ روز جستوجو و دهها آزمایش DNA، اثری از پیکر او پیدا نشده است.
کودکی که تنها یک کیف و یک کفش از او ماند
طبق اطلاعات منتشرشده، در زمان وقوع حادثه حدود ۳۶۰ دانشآموز و ۳۵ نفر از کادر آموزشی در مدرسه حضور داشتند. در نتیجه حمله، شماری از معلمان و دانشآموزان جان خود را از دست دادند. در میان آنان، ماکان نصیری به نماد تلخ این فاجعه تبدیل شد؛ کودکی که بنا بر اظهارات مقامهای قضایی، تنها یک لنگه کفش و کیف پارهشدهاش باقی مانده است.
اما فراتر از روایت رسمی، پرسش مهمتری مطرح میشود: چرا کودکان باید قربانی شرایطی شوند که حاصل سالها تنش، ماجراجویی سیاسی و ناتوانی حاکمیت در دور نگه داشتن کشور از بحرانهای پرهزینه است؟
قربانیان خاموش سیاست
داستان ماکان نصیری تنها یک تراژدی خانوادگی نیست. در هر جامعهای، نخستین قربانیان جنگ و درگیری، کودکان هستند. آنها نه در تصمیمگیریهای سیاسی سهمی دارند و نه در منازعات قدرت نقشی ایفا میکنند، اما سنگینترین هزینه را میپردازند.
در چهار دهه گذشته، جمهوری اسلامی میلیاردها دلار صرف پروژههای امنیتی، نظامی و منطقهای کرده است، اما همچنان نتوانسته امنیت پایدار و آیندهای مطمئن برای کودکان ایرانی فراهم کند. منتقدان معتقدند اگر بخش کوچکی از این منابع صرف آموزش، رفاه و توسعه زیرساختهای انسانی میشد، امروز نسل جوان ایران با چشمانداز متفاوتی روبهرو بود.
براي اطلاعات بيشتر :
پرستو احمدی؛ از کنسرت کاروانسرا تا حکم شلاق
ماکان نصيرى ؛ نامی فراتر از یک پرونده قضایی
پرونده ماکان نصیری اکنون به گفته مسئولان قضایی در حال پیگیری حقوقی است و اسناد متعددی برای آن تهیه شده است. اما برای بسیاری از خانوادههای ایرانی، مسئله فقط یافتن مقصران حقوقی نیست؛ بلکه جلوگیری از تکرار چنین فجایعی است.
نام ماکان یادآور این واقعیت تلخ است که در هر بحران سیاسی و امنیتی، این مردم عادی و کودکان هستند که بیشترین آسیب را متحمل میشوند.
ماکان نصیری دیگر به مدرسه بازنخواهد گشت؛ همانگونه که صدها کودک دیگر در مناطق بحرانزده جهان هرگز فرصت ادامه زندگی خود را پیدا نمیکنند. اما سرنوشت او پرسشی اساسی را پیش روی جامعه ایران قرار میدهد: تا چه زمانی کودکان باید هزینه سیاستهایی را بپردازند که هیچ نقشی در شکلگیری آنها نداشتهاند؟ پاسخ به این پرسش، شاید مهمتر از هر پرونده قضایی و هر بیانیه رسمی باشد.
