فهرست مطالب
به گزارش ایران اینترنشنال، حمیدرضا امیری، همسر روزنامهنگار شناختهشده ایرانی ویدا ربانی اعلام کرد که او در زندان تنکابن در ایران در تاریخ ۱۸ بهمن ۱۴۰۴ (۶ فوریه ۲۰۲۶) پس از چند هفته بازداشت، مورد ضرب قرار گرفته است.
این ضرب وجرح ویداربانی در زندان ایران پس از بازداشت او به همراه شماری از فعالان سیاسی به اتهام مخالفت با حجاب اجباری و ارتباط با بیانیه «۱۷ نفر» رخ داده است.
پرونده نقض حقوق بشر در ايران در 2026
در تحول نگرانکنندهای در پرونده نقض حقوق بشر در ایران، خشونت از خیابانها به درون زندانها کشیده شده است. ویدا ربانی، از روزنامهنگاران و فعالان شناختهشده جامعه مدنی، بنا بر اظهارات همسرش، توسط مأموران زندان مورد خشونت فیزیکی قرار گرفته است.
امیری پس از ملاقات با همسرش گفته است که آثار کبودی و جراحت بهوضوح بر بدن او دیده میشد و ضربوشتم شامل کشیدن مو و وارد کردن جراحات بدنی بوده است.
ربانی در ۱۱ بهمن به همراه گروهی از فعالان به دلیل مشارکت در فعالیتهای مطالبهگر اصلاحات سیاسی و پایان سرکوب بازداشت شد؛ موضوعی که موجی از همبستگی و خشم در میان کنشگران مدنی برانگیخت.
براى اطلاعات بيشتر :
تحولات سیاسی در ایران؛ کشوری در بنبست قدرت و بحران مشروعیت
سرکوب روزنامهنگاران و مدافعان حقوق بشر
ضرب وجرح ویداربانی در زندان ایران در چارچوب سرکوب سیستماتیک روزنامهنگاران و مدافعان حقوق بشر در ایران قابل ارزیابی است. ویدا ربانی پیشتر نیز در آذر ۱۳۹۸ به دلیل پوشش رسانهای اعتراضات پس از سرنگونی هواپیمای اوکراینی بازداشت شده و به حبس محکوم شده بود.
بسیاری این حمله جدید را تشدید سیاستهای سرکوبگرانه حکومت ایران علیه صداهای مستقل، بهویژه زنان روزنامهنگار میدانند؛ زنانی که در سالهای اخیر نقش محوری در افشای نقض حقوق بشر داشتهاند.
ضرب وجرح ویداربانی در زندان ایران
بر اساس گزارش ایران اینترنشنال، زندانیان سیاسی و فعالان حقوق بشر دیگری نیز در زندانهای ایران با الگوی مشابهی از فشار و خشونت مواجه هستند؛ از جمله فشار جسمی و روانی برای وادار کردن آنان به اعتراف یا توقف فعالیتهای مدنی و سیاسی.
در مورد ویدا ربانی، امتناع او از پذیرش حجاب اجباری بهعنوان بهانهای مضاعف برای اعمال خشونت مطرح شده است؛ امری که با موج بازداشت زنان معترض به حجاب اجباری همخوانی دارد.
حادثه ضرب و جرح ویدا ربانی در زندان ایران یک رویداد منفرد نیست، بلکه نمونهای آشکار از الگوی مستمر سرکوب آزادی بیان و نقض حقوق روزنامهنگاران در ایران به شمار میرود. با افزایش گزارشها از خشونت در زندانها، روشن است که سیاستهای سرکوبگرانه حکومت، شکاف استبداد را عمیقتر کرده و بار دیگر ضرورت پاسخگویی و فشار بینالمللی برای توقف این رفتارهای غیرانسانی را برجسته میسازد.
