فهرست مطالب
در ادامه موج اعتراضات مردمی در شهرهای مختلف ایران، گزارشهای میدانی نگرانکنندهای از سرکوب معترضان با مواد شیمیایی در ایران منتشر شده است؛ گزارشهایی که نشان میدهد نیروهای سرکوبگر از موادی فراتر از گاز اشکآور معمولی برای متفرقکردن معترضان استفاده کردهاند. این اقدام، نشانهای آشکار از تشدید خشونت حکومتی و عبور از خطوط قرمز انسانی است.
سرکوب معترضان با مواد شیمیایی در ایران به چه معناست؟
منظور از سرکوب معترضان با مواد شیمیایی در ایران استفاده از گازها و ترکیبات ناشناخته یا غیرمتعارف علیه شهروندانی است که بهصورت مسالمتآمیز در خیابانها تجمع کرده بودند. طبق شهادتهای متعدد، آثار این مواد بسیار شدیدتر از گاز اشکآور رایج بوده و علائم خطرناکی در افراد ایجاد کرده است.
روایت شاهدان عینی؛ چه اتفاقی در خیابانها افتاد؟
شاهدان حاضر در اعتراضات شهرهایی مانند اصفهان، شیراز و سبزوار گزارش دادهاند که گازهای شلیکشده:
- باعث سرفههای شدید، سوزش گلو و ریه، تنگی نفس و سرگیجه شدید شده است.
- بسیاری از معترضان دچار بیحالی، ناتوانی در حرکت و از دست دادن تعادل شدند.
- رنگ دود و بوی تند و غیرعادی آن با گاز اشکآور معمول تفاوت محسوسی داشته است.
برخی معترضان گفتهاند که پس از استنشاق این مواد، حتی توان فرار یا کمک به دیگران را نداشتهاند.
نحوه و محل استفاده از مواد شیمیایی
بر اساس گزارشها، سرکوب معترضان با مواد شیمیایی در ایران عمدتاً در مناطق پرتراکم و مسیرهای خروج معترضان انجام شده است. پرتاب گازها به داخل جمعیت یا کوچههای بسته باعث شد بسیاری از افراد زمینگیر شوند و سپس با خشونت بیشتر مواجه گردند.
در مواردی، شلیک این گازها همزمان با استفاده از سلاح گرم یا ضربوشتم شدید صورت گرفته است که خطر جانی معترضان را چند برابر کرده است.
براى اطلاعات بيشتر :
بحران سیگار در ایران؛ سود کلان سپاه به قیمت سلامت مردم
پیامدهای جسمی و سلامت معترضان
اثرات گزارششده ناشی از سرکوب معترضان با مواد شیمیایی در ایران شامل موارد زیر بوده است:
- درد شدید و طولانیمدت در قفسه سینه و ریهها
- سوزش و التهاب شدید چشمها و پوست
- تهوع، استفراغ و سردردهای مداوم
- بروز مشکلات تنفسی که حتی روزها پس از حادثه ادامه داشته است
برخی شاهدان از علائمی مانند اختلال در ضربان قلب و ضعف شدید بدنی خبر دادهاند که نگرانیها درباره ماهیت این مواد را افزایش میدهد.
نقض آشکار حقوق بشر
استفاده از چنین روشهایی مصداق بارز نقض حقوق بشر است. سرکوب معترضان با مواد شیمیایی در ایران نهتنها جان شهروندان را به خطر انداخته، بلکه حق بدیهی اعتراض مسالمتآمیز را بهشکل سیستماتیک سرکوب کرده است.
این اقدامات نشان میدهد که حاکمیت، بهجای شنیدن صدای مردم، مسیر خشونت عریان و ارعاب جمعی را انتخاب کرده است.
آنچه امروز تحت عنوان سرکوب معترضان با مواد شیمیایی در ایران رخ میدهد، تصویری تکاندهنده از وضعیت خیابانهای کشور است؛ خیابانهایی که باید محل بیان مطالبات مدنی باشند، اما به میدان آزمایش ابزارهای سرکوب تبدیل شدهاند.
تا زمانی که استفاده از خشونت و مواد خطرناک علیه شهروندان ادامه داشته باشد، شکاف میان مردم و حاکمیت عمیقتر خواهد شد و زخمهای اجتماعی التیام نخواهند یافت.
