فهرست مطالب
سرکوب جمعی در تهران یکی از خطرناکترین فصلهای اعتراضات ایران در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ به شمار میرود؛ جایی که خیابانهای پایتخت از فضای عمومی به صحنههای خونین تبدیل شد و نیروهای امنیتی با استفاده گسترده از خشونت مرگبار، معترضان بیدفاع را هدف قرار دادند. این رخدادها بازتابی روشن از بنبست سیاسی عمیقی است که نظام با آن روبهرو شده است.
سرکوب جمعی در تهران؛ از خیابان تا اورژانس
در شبهای متوالی دسامبر ۲۰۲۵، بیمارستانهای تهران شاهد ورود بیسابقه مجروحان بودند؛ عمدتاً جوانانی که با گلوله جنگی هدف قرار گرفته بودند. شهادت کادر درمان نشان میدهد که بخشهای اورژانس عملاً از کنترل خارج شده بود و پزشکان و پرستاران ناچار شدند ساعتها بدون وقفه کار کنند.
مشترک ميان مجروحان:
- اصابت مستقیم گلوله
- هدف قرار گرفتن نقاط حیاتی بدن
- خونریزی شدید و کنترلناپذیر
این شواهد نشان میدهد آنچه رخ داد، صرفاً متفرقسازی اعتراضات نبود، بلکه سرکوب جمعی در تهران بر پایه منطق امنیتی تنبیهی بود.
اعداد چه میگویند؟ بهای خون در پایتخت
با وجود محدودیتهای شدید اطلاعاتی، برآوردهای میدانی حاکی از آن است که:
- صدها نفر در مدتزمانی کوتاه کشته شدند
- هزاران نفر زخمی با درجات مختلف
- بیمارستانهای دولتی و خصوصی به مرز ناتوانی کامل رسیدند
این ارقام، هرچند غیرنهایی، بهروشنی سطح خشونت اعمالشده را نشان میدهد و تأیید میکند که سرکوب جمعی در تهران یک تصمیم موردی نبود، بلکه سیاستی برنامهریزیشده به شمار میرفت.
دستور از کجا آمد؟ پرسشی بیپاسخ
تا این لحظه، هیچ روایت رسمی و شفافی درباره موارد زیر ارائه نشده است:
- علت استفاده از گلوله جنگی
- سازوکار صدور دستور در میدان
- آمار واقعی قربانیان
این سکوت عامدانه، فرضیه اجرای سرکوب جمعی در تهران در چارچوب زنجیرهای مشخص از فرمانها را تقویت میکند؛ با هدف درهم شکستن اعتراضات در مرکز سیاسی و رسانهای کشور.
براى اطلاعات بيشتر :
بحران پرستاری در ایران: فریاد پرستاران در برابر نظام
سرکوب جمعی در تهران؛ پیام هشدار به استانها
آنچه در تهران رخ داد، اتفاقی جداگانه نبود، بلکه پیام بازدارندهای مستقیم به سایر شهرها محسوب میشد:
«آنچه در پایتخت رخ داد، میتواند در هر شهر دیگری نیز تکرار شود.»
همزمانی سرکوب در تهران با تشدید فضای امنیتی در استانهای دیگر نشان میدهد که سرکوب جمعی در تهران بخشی از راهبردی گستردهتر برای بازگرداندن کنترل از مسیر ایجاد ترس بوده است.
آنچه در تهران رخ داد، قابل تقلیل به یک رویداد امنیتی گذرا نیست. سرکوب جمعی در تهران نشاندهنده گذار نظام از مدیریت بحران به اداره بحران با خشونت عریان است؛ آنهم در شرایطی که ابزارهای سیاسی و اقتصادی برای مهار جامعه از کار افتادهاند.
