فهرست مطالب
به گزارش ایران اینترنشنال و بر اساس بیانیهای که روز ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ منتشر شد، انجمنهای علمی دانشگاه یزد در واکنش به جنایتی علیه جان و انسانیت در ایران اعلام کردند که هنوز در بهت و تأثر از ادامه سرکوبهای گسترده و خشونتبار علیه مردم هستند و این رویداد را نمادی از تهدید نظاممند علیه حقوق مدنی و انسانی شهروندان دانستند.
اطلاعات بيشر براى اين بيانه
در بیانیه رسمی که از سوی کانال تلگرام «دانشجویان پیشرو» منتشر شد، اعضای انجمنهای علمی دانشگاه یزد ضمن ابراز تأسف عمیق از آنچه «جنایتی هولناک» خواندند، تأکید کردند این رویداد نه تنها جان انسانها را هدف قرار داده، بلکه امید به عدالت و کرامت انسانی را نیز نشانه گرفته است.
این گروه آکادمیک اعلام کرد که حضور و اعتراض به این جنایت حق مسلم آنان است و به دانشگاهها و نهادهای علمی توصیه کرد که بهوضوح و بدون ابهام در برابر این اقدامات ایستادگی کنند و انزجار خود را از عاملان آن اعلام نمایند.
دانشجویان و بيانه انجمنهای علمی دانشگاه یزد
این واکنش از سوی دانشجویان پیشرو در دانشگاه یزد در حالی اعلام شد که سالهاست سرکوب اعتراضات مدنی و نقض حقوق بشر در ایران موضوعی ثابت و پایدار بوده و طی ماههای اخیر شدت یافته است.
تحلیلهای منتقدان حکومتی و ناظران حقوق بشری اشاره میکنند که دولت جمهوری اسلامی با استفاده از ابزارهای امنیتی و قضایی، تلاش میکند اعتراضات مسالمتآمیز را به شکل خشونتبار فرو نشاند و فضای اجتماعی را به سمت ترس و سکوت فرو ببرد، امری که منتقدان آن را جنایت سازمانیافته علیه حقوق بنیادین انسانها توصیف میکنند.
واكنش محلى و مسالمتآمیز
اعضای انجمنهای علمی متذکر شدند که این جنایتها نه اتفاقات منفرد، بلکه بخشی از الگوی سرکوب گسترده در ایران است که دانشگاهها، روشنفکران و قشرهای تحصیلکرده جامعه را هدف قرار داده است. آنها تصریح کردند که سرکوب صداهای مستقل و بیحرمتی به حقوق انسانی تنها به افزایش بیاعتمادی و نفرت عمومی منجر میشود و جامعه علمی موظف است در برابر این روند ایستادگی کند.
براى اطلاعات بيشتر :
مذاکرات ایران و آمریکا در عمان در سایه سرکوب و اعتراضات داخلی
بیانیه انجمنهای علمی دانشگاه یزد درباره «جنایت علیه جان و انسانیت» را میتوان نقطه عطفی در همگرایی دانشگاهیان و کنشگران اجتماعی علیه سرکوب در ایران دانست؛ رویدادی که نشان میدهد حتی نهادهای علمی و فرهنگی نیز دیگر نمیتوانند نسبت به نقض مستمر حقوق بشر بیتفاوت بمانند. این حرکت، افزون بر معنای نمادین، میتواند تسریعکننده انتقاد عمومی و فشار داخلی و خارجی برای توقف این روند باشد.
