فهرست مطالب
اختلال شخصیت مرزی در ایران به صراحت مطرح نمیشود در جامعهای که ضعف را جرم میداند و سلامت روان را تجمل میشمارد، مبتلایان به این اختلال در سکوتی مضاعف زندگی میکنند: بیماریای که به رسمیت شناخته نمیشود و نظامی که درمانش نمیکند. بر اساس آنچه جدیدترین مطالعات روانپزشکی در مجلات تخصصی ایرانی مستند کردهاند، نرخ شیوع اختلال شخصیت مرزی در جهان بین ۱.۶٪ تا ۵.۹٪ از جمعیت تخمین زده میشود و در میان مراجعان به روانپزشکی به ۱۰٪ و در بیماران بستری در بخشهای روانپزشکی به ۲۰٪ میرسد اعدادی که در کشوری که مردمش از فشارهای وجودی انباشته رنج میبرند با وزنی سنگینتر فرود میآیند.
براى اطلاعات بيشتر :
افزایش نرخ خودکشی در ایران؛ علل اصلی بحران
اختلال شخصیت مرزی در ايران دقیقاً چیست؟
اختلال شخصیت مرزی یک اختلال روانی است که بر شیوه تفکر، احساس، رفتار و تعامل فرد با دیگران تأثیر میگذارد و علائم آن شامل بیثباتی عاطفی، حساسیت مفرط نسبت به طرد شدن، و رفتارهای تکانشی و آسیبرسان به خود میشود. به زبان ساده فردی است بدون پوست عاطفی که از او محافظت کند: آنچه برای دیگران رفتاری پیشپاافتاده است، برای او به فاجعه تبدیل میشود.
اختلال معمولاً در زنان تشخیص داده میشود و حدود ۷۵٪ از موارد را شامل میشود و این رقم در ایران معنای خاصی پیدا میکند، جایی که زن آسیبپذیرترین حلقه در منظومهای اجتماعی-سرکوبگرانه است که حتی حق ابراز دردش را هم از او گرفته است.
ایران: محیط ایدهآل برای پرورش اختلال
اختلال شخصیت مرزی در ایران در خلأ شکل نمیگیرد بلکه در محیطی رشد میکند که آن را تقویت میکند: تروماهای انباشته از سرکوب سیاسی، ترس مزمن، ناامنی اقتصادی، و گسست اجتماعی ناشی از سالها انزوای دیجیتالی و فرهنگی جامعه همه اینها عواملی هستند که بیثباتی عاطفی را تغذیه میکنند و زخمهای هویتی را عمیقتر میکنند.
شخصیت مرزی در گردابی از روابط ناسالم، افکار سمی و خستگی عاطفی زندگی میکند و وقتی فرد در جامعهای زندگی میکند که به عنوان یک کل تحت رابطهای ناسالم با قدرتش قرار دارد، مرز میان بیماری فردی و زخم جمعی محو میشود.
داغ اجتماعی: بزرگترین مانع
در ایران، سلامت روان همچنان با داغ اجتماعی سنگینی احاطه شده است. بسیاری از مبتلایان متوجه رنج خود نمیشوند و فکر میکنند رفتارهایشان طبیعی است و دیگران از درک آنها ناتوانند و در غیاب آگاهی و تشخیص زودهنگام، بیمار بدون نقشه و راهنما رها میشود.
تعداد روانپزشکان در ایران از ۵۵۰۰ نفر برای خدمت به بیش از ۸۵ میلیون نفر فراتر نمیرود یعنی یک پزشک به ازای هر ۱۵۵۰۰ شهروند، بر اساس آخرین آمار وزارت بهداشت ایران. و مؤثرترین درمان این اختلال یعنی رفتاردرمانی دیالکتیکی DBT تقریباً به طور کامل از منظومه بهداشتی ایران غایب است.
اختلال شخصیت مرزی در ایران فقط به پزشک نیاز ندارد بلکه به جامعهای نیاز دارد که به شهروندانش اجازه دهد دردشان را بدون ترس اعتراف کنند، و به نظام بهداشتی که درمان روانی را تأمین مالی کند نه به حاشیه براند. و تا زمانی که این واقعیت تغییر نکند، میلیونها ایرانی زخمهای روانی باز را در پیکره اجتماعی حمل خواهند کرد که نمیخواهد ببیند.
