فهرست مطالب
در حالی که جنگ مستقیم آمریکا و اسرائیل علیه ایران از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ ادامه دارد، بیشترین هزینههای انسانی و اقتصادی این جنگ بر دوش مردم عادی افتاده است. طبق گزارشهای بهروزرسانیشده سازمان حقوق بشری هرانا (HRANA)، تا اواخر اسفند ۱۴۰۴ بیش از ۱۵۵۱ غیرنظامی کشته شدهاند که دستکم ۲۳۶ نفر از آنها کودک بودهاند.
کودکان و زنان؛ اولین قربانیان جنگ
بارزترین اقشار آسیبدیده از جنگ در ایران، کودکان و زنان هستند. حمله به مدرسه دخترانه «شجره طیبه» در میناب که منجر به کشته شدن بیش از ۱۶۵ دانشآموز شد، تنها یکی از نمونههای تلخ است. گزارش هرانا نشان میدهد ۴۹۸ مدرسه و ۲۳۶ مرکز درمانی هدف قرار گرفتهاند. این آمار به وضوح ثابت میکند که بارزترین اقشار آسیبدیده از جنگ در ایران، نسل آینده و مادرانی هستند که در جستجوی امنیت برای خانوادههایشان هیچ پناهگاهی ندارند.
براى اطلاعات بيشتر :
دوپینگ در ورزش ایران؛ بحران دوپینگ در ورزش
آوارگان داخلی؛ میلیونها انسان بیخانمان
بارزترین اقشار آسیبدیده از جنگ در ایران، بعد از غیرنظامیان، آوارگان داخلی هستند. طبق آمار کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR)، تا اواسط اسفند بیش از ۳.۲ میلیون ایرانی درون کشور آواره شدهاند. این رقم معادل حدود ۳ درصد جمعیت ایران است و شامل خانوادههایی میشود که خانه، کار و زندگیشان را در یک لحظه از دست دادهاند. بسیاری از این آوارگان از طبقات کمدرآمد و حاشیهنشین هستند که حتی پیش از جنگ با تورم بالای ۴۰ درصد و کمبود دارو دستوپنجه نرم میکردند.
بیماران مزمن، سالمندان و طبقه کارگر
بارزترین اقشار آسیبدیده از جنگ در ایران، بیماران مزمن، سالمندان و کارگران روزمزد نیز هستند. قطع برق مکرر، کمبود شدید داروهای حیاتی و آسیب به ۲۳۶ مرکز درمانی، درمان دیابتیها، بیماران قلبی و سرطانی را تقریباً غیرممکن کرده است. گزارش هلال احمر تأیید میکند که هزاران ساختمان مسکونی، بازار و کارگاه کوچک نیز نابود شدهاند؛ جایی که معیشت میلیونها کارگر و کاسب روزمزد به آن وابسته بود.
پیام واقعی جنگ برای مردم ایران
بارزترین اقشار آسیبدیده از جنگ در ایران در واقع همان مردمی هستند که نه در تصمیمگیری برای شروع جنگ نقشی داشتند و نه از آن سودی میبرند. در شرایطی که رژیم با سیاستهای خارجی پرهزینه و انزوای بینالمللی کشور را به این نقطه رسانده، هزینه اصلی را طبقات پایین، زنان، کودکان و آوارگان پرداخت میکنند. این جنگ نه تنها جان هزاران نفر را گرفته، بلکه آینده اقتصادی و روانی نسلهای آینده را نیز به خطر انداخته است.
در نهایت، بارزترین اقشار آسیبدیده از جنگ در ایران یادآوری تلخی است که در نظامهایی که امنیت ملی را فدای ایدئولوژی میکنند، همیشه مردم عادی بیشترین آسیب را میبینند. تا زمانی که صدای این اقشار شنیده نشود، هرگونه سخن از «پیروزی» یا «مقاومت» تنها تکرار همان شعارهایی خواهد بود که هزینه سنگین آن را دیگران پرداختهاند.
