فهرست مطالب
بر اساس گزارش تحلیلی منتشرشده در بیبیسی فارسی، شماری از خبرنگاران بیبیسی فارسی که در خارج از ایران فعالیت میکنند، اعلام کردهاند که از سوی نهادهای وابسته به جمهوری اسلامی با تهدید، رصد امنیتی و فشار سازمانیافته مواجه شدهاند؛ فشاری که شامل هدف قرار دادن خانوادههای آنان در داخل ایران نیز میشود.گزارش درباره تهدید خبرنگاران بیبیسی فارسی در زمستان ۲۰۲۶ منتشر شده و بار دیگر موضوع سرکوب فرامرزی رسانهها و تهدید آزادی بیان را در کانون توجه قرار داده است.
تهدید خبرنگاران بیبیسی فارسی؛ الگوی آشنای سرکوب
موضوع تهدید خبرنگاران بیبیسی فارسی پدیدهای جدید نیست، اما آنچه در گزارش اخیر بیبیسی فارسی برجسته شده، سازمانیافتگی و گستره این تهدیدها است. خبرنگارانی که سالهاست خارج از ایران زندگی میکنند، میگویند فعالیتهای حرفهای آنها بهطور مستقیم از سوی نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی زیر نظر گرفته میشود؛ از رصد دیجیتال و تهدید غیرمستقیم گرفته تا فشار مستقیم بر خانوادهها.
این الگو نشان میدهد که حکومت ایران، بهجای پاسخگویی رسانهای یا شفافسازی، همچنان امنیتیسازی خبر و روزنامهنگاری مستقل را تنها راه مقابله با روایتهای ناهمسو میداند.
چرا بیبیسی فارسی هدف قرار گرفته است؟
بیبیسی فارسی یکی از معدود رسانههای فارسیزبان است که توانسته در سالهای اخیر روایتهای سانسورنشده از اعتراضات، بحرانهای اجتماعی و نقض حقوق بشر در ایران را به مخاطبان میلیونی منتقل کند. همین نقش باعث شده تهدید خبرنگاران بیبیسی فارسی به بخشی ثابت از سیاست رسانهای جمهوری اسلامی تبدیل شود.
براى اطلاعات بيشتر :
ضرب وجرح ویداربانی در زندان ایران؛حمله به روزنامهنگاران
در واقع، حکومت ایران بیبیسی فارسی را نه یک رسانه، بلکه «تهدید امنیتی» تلقی میکند؛ برداشتی که ریشه در هراس ساختاری از گردش آزاد اطلاعات دارد، نه در واقعیت حرفهای روزنامهنگاری.
فشار بر خانوادهها؛ ابزار کلاسیک ارعاب
یکی از نگرانکنندهترین ابعاد تهدید خبرنگاران بیبیسی فارسی، فشار بر خانوادههای آنان در داخل ایران است. طبق این گزارش، خانوادهها با احضار، بازجویی، تهدید به مصادره اموال، ممنوعالخروجی یا پروندهسازی قضایی مواجه شدهاند.
این روش که بهوضوح مصداق گروگانگیری غیررسمی است، نشان میدهد حکومت ایران مرزهای اخلاقی و حقوقی را پشت سر گذاشته و از خانواده بهعنوان ابزار خاموشسازی رسانهای استفاده میکند؛ رویکردی که در استانداردهای بینالمللی، نقض آشکار حقوق بشر محسوب میشود.
سرکوب فرامرزی؛ وقتی مرزها بیمعنا میشوند
آنچه در پرونده تهدید خبرنگاران بیبیسی فارسی برجسته است، ماهیت فرامرزی سرکوب است. جمهوری اسلامی نهتنها در داخل ایران رسانهها را محدود کرده، بلکه تلاش میکند در خارج از مرزها نیز فضای ناامن روانی ایجاد کند.
کارشناسان رسانه این رفتار را بخشی از استراتژی «صدور سرکوب» میدانند؛ یعنی انتقال همان منطق امنیتی داخلی به عرصه بینالمللی، بدون توجه به قوانین کشور میزبان یا حقوق شهروندی خبرنگاران.
تأثیر این تهدیدها بر آزادی رسانه
ادامه تهدید خبرنگاران بیبیسی فارسی پیامدهایی فراتر از یک رسانه خاص دارد. این روند باعث خودسانسوری، فرسایش روانی خبرنگاران و تضعیف جریان آزاد اطلاعات میشود. حتی اگر خبرنگاران به کار خود ادامه دهند، فشار دائمی بر خانوادهها میتواند تصمیمهای حرفهای را تحت تأثیر قرار دهد.
در واقع، هدف نهایی این تهدیدها نه خاموشکردن یک گزارش، بلکه ایجاد ترس ساختاری در کل جامعه رسانهای فارسیزبان است.
تناقض آشکار با ادعاهای رسمی حکومت
در حالی که مقامات جمهوری اسلامی در محافل بینالمللی از «آزادی بیان» و «استقلال رسانهها» سخن میگویند، واقعیت میدانی تهدید خبرنگاران بیبیسی فارسی این ادعاها را کاملاً بیاعتبار میکند.
این تناقض، شکاف عمیق میان گفتمان رسمی حکومت و عملکرد واقعی آن در برابر رسانهها را نشان میدهد؛ شکافی که اعتماد عمومی را بیش از پیش فرسوده است.
