فهرست مطالب
گرانی مواد غذایی در ایران دیگر صرفاً یک مشکل اقتصادی نیست، بلکه به بحرانی خاموش در حوزه سلامت عمومی تبدیل شده است؛ بحرانی که اینبار حتی مقامات رسمی نیز ناچار به اعتراف به آن شدهاند. کاهش مصرف لبنیات، پروتئین و مواد غذایی ضروری، زنگ خطر سوءتغذیه گسترده را در جامعهای به صدا درآورده که زیر فشار تورم، روزبهروز ضعیفتر میشود.
اعتراف از درون حاکمیت؛ وقتی آمار پنهان نمیماند
مدیرکل دفتر بهبود تغذیه وزارت بهداشت اخیراً هشدار داده است که گرانی مواد غذایی در ایران مستقیماً سلامت مردم را تهدید میکند.
به گفته او، حتی طبقات متوسط نیز دیگر توان خرید منظم لبنیات و منابع پروتئینی را ندارند؛ اعترافی کمسابقه که نشان میدهد بحران از مرز فقرا عبور کرده است.
براى اطلاعات بيشتر :
اصلاح قوانین مهریه در ایران؛ پیامدها و چالشهای اجتماعی
این اظهارات، شکاف عمیق میان تبلیغات رسمی درباره «کنترل تورم» و واقعیت سفرههای خالی را آشکار میکند.
اعداد چه میگویند؟
بر اساس دادههای منتشرشده در رسانههای داخلی و گزارشهای اقتصادی:
- قیمت لبنیات طی پنج سال اخیر بیش از ۲ تا ۳ برابر افزایش یافته
- مصرف سرانه شیر در ایران به کمتر از نصف استاندارد جهانی رسیده
- قیمت گوشت قرمز در برخی مناطق بیش از ۱۵۰ درصد افزایش داشته
- تخممرغ و مرغ نیز بهطور مداوم دچار نوسانهای شدید قیمتی شدهاند
این آمارها نشان میدهد گرانی مواد غذایی در ایران ساختاری و مزمن است، نه مقطعی.
سوءتغذیه؛ پیامد پنهان گرانی
کارشناسان تغذیه هشدار میدهند که ادامه گرانی مواد غذایی در ایران پیامدهایی جدی به همراه دارد، از جمله:
- افزایش فقر آهن و کمبود کلسیم
- رشد بیماریهای استخوانی و ضعف سیستم ایمنی
- اختلال در رشد کودکان و نوجوانان
- افزایش هزینههای درمانی در آینده
این بحران، بهویژه در مناطق محروم و حاشیهای، چهرهای نگرانکنندهتر دارد.
برنامههای حمایتی؛ وعدههایی که به سفره نرسید
در سالهای اخیر، دولت بارها از اجرای طرحهایی مانند «توزیع شیر مدارس» یا «یارانه تغذیه» سخن گفته است.
اما بررسیهای میدانی نشان میدهد این برنامهها:
- یا بهطور ناقص اجرا شدهاند
- یا به دلیل کمبود بودجه متوقف ماندهاند
- یا هرگز به همه استانها نرسیدهاند
در نتیجه، گرانی مواد غذایی در ایران بدون سپر حمایتی، مستقیماً به سلامت جامعه ضربه میزند.
ریشههای بحران؛ اقتصاد یا سیاست؟
تحلیلگران معتقدند گرانی مواد غذایی در ایران حاصل ترکیبی از عوامل است:
- سقوط ارزش پول ملی
- سوءمدیریت در نظام توزیع
- فساد در زنجیره واردات و تولید
- حذف ناکارآمد یارانهها
- اولویتدادن به هزینههای امنیتی و سیاسی
در این میان، سلامت مردم همواره در انتهای فهرست اولویتها قرار گرفته است.
جامعهای که آرام آرام ضعیف میشود
خطر اصلی گرانی مواد غذایی در ایران در این است که آثار آن تدریجی و کمصداست.
خانوادهها وعدهها را حذف میکنند، کیفیت غذا کاهش مییابد و سوءتغذیه به یک «وضعیت عادی» تبدیل میشود؛ بدون آنکه آمار رسمی فوراً فاجعه را نشان دهد.
گرانی مواد غذایی در ایران تنها بحران قیمت نیست؛ بحران سلامت، عدالت اجتماعی و آینده نسلهاست.
تا زمانی که سیاستهای اقتصادی شفاف، حمایتهای واقعی و اولویتدادن به جان انسان جایگزین شعارهای رسمی نشود، این بحران ادامه خواهد داشت؛ بیسروصدا، اما ویرانگر.
