فهرست مطالب
بر اساس گزارشهای حقوق بشری منتشرشده در سال ۲۰۲۵، از جمله گزارشهای نهادهای بینالمللی مدافع آزادیهای فردی و پژوهشهای مستقل، موضوع همجنسگرایی در ایران ۲۰۲۵ همچنان یکی از حساسترین و مبهمترین پروندههای اجتماعی و سیاسی کشور به شمار میرود.
مسئله تنها به ارقام محدود نمیشود، بلکه به چارچوب قانونی سختگیرانه، فشار اجتماعی عمیق و واقعیتی روزمره بازمیگردد که بسیاری را ناچار به زندگی در سایه و سکوت کرده است.
براى اطلاعات بيشتر :
بحران اعتیاد به مواد مخدر در میان زنان ایران | گزارش تحقیقی
شهرهاى در ايران و آمار ها
دادههای غیررسمی نشان میدهد گروهی از مردان و زنان در کلانشهرهایی مانند تهران، اصفهان و شیراز با گرایشهای جنسی متفاوت از الگوی غالب زندگی میکنند، در حالی که قوانین کیفری همچنان روابط همجنس را بهصراحت جرمانگاری میکند. به دلیل همین وضعیت، دستیابی به آمار دقیق بسیار دشوار است، زیرا اغلب مطالعات بر نظرسنجیهای محرمانه یا شهادت فعالان خارج از کشور تکیه دارد.
براى اطلاعات بيشتر :
نقض حقوق بشر در جهان؛ از زندانهای پنهان تا دولتها
در تحلیل همجنسگرایی در ایران ۲۰۲۵ از منظر آماری، برخی برآوردهای پژوهشی حاکی از آن است که نسبت مردانی که خود را همجنسگرا یا دوجنسگرا معرفی میکنند بین ۲ تا ۴ درصد جمعیت مردان برآورد میشود، در حالی که این نسبت در میان زنان حدود ۱ تا ۳ درصد تخمین زده میشود. با این حال، این ارقام غیررسمی و تقریبی هستند، زیرا فضای حقوقی و اجتماعی امکان انجام تحقیقات میدانی شفاف و علنی را فراهم نمیکند.
مردان و زنان و همجنسگرایی در ايران ۲۰۲۵
تفاوت میان مردان و زنان در این زمینه تا حدی به عوامل فرهنگی بازمیگردد. نظارت اجتماعی شدید بر زنان در ایران، بیان هرگونه گرایش غیرمتعارف را پیچیدهتر و پرخطرتر میکند. در مقابل، مردان در صورت اثبات رابطه همجنسگرایانه با مجازاتهای قانونی سنگینتری مواجه میشوند که این امر برخی را به مهاجرت یا درخواست پناهندگی سیاسی سوق داده است. در اینجا، همجنسگرایی در ایران ۲۰۲۵ با مسئله مهاجرت اجباری نیز گره میخورد، زیرا مواردی از درخواست پناهندگی بر مبنای تبعیض جنسی ثبت شده است.
از منظر حقوقی، قانون مجازات اسلامی همچنان مجازاتهای سختی برای روابط همجنسگرایانه میان مردان در نظر گرفته و روابط میان زنان نیز مشمول مجازات است، هرچند در سطوح متفاوت. این چارچوب قانونی باعث میشود هرگونه بحث علنی درباره همجنسگرایی در ایران ۲۰۲۵ برای روزنامهنگاران، پژوهشگران و حتی متخصصان سلامت روان پرریسک باشد.
شبکههای اجتماعی و نسل جوان
با این حال، در دهه اخیر تغییراتی نسبی در آگاهی نسل جوان، بهویژه در شهرهای بزرگ، مشاهده میشود. شبکههای اجتماعی با وجود محدودیتها نقش مهمی در شکستن انزوا و ایجاد شبکههای حمایتی غیررسمی ایفا کردهاند. برخی جوانان با نامهای مستعار درباره هویت و گرایش خود سخن میگویند، هرچند این گشایش همچنان محدود و تحت نظارت امنیتی است.
از نظر اجتماعی، نگاه منفی به همجنسگرایی در ایران ۲۰۲۵ با گفتمان دینی سنتی که این روابط را حرام میداند و نیز فرهنگ محافظهکارانهای که تفاوت را تهدیدی برای نظام ارزشی تلقی میکند، پیوند خورده است. خانواده ایرانی بهعنوان نهادی محوری، فشار زیادی برای ازدواج سنتی وارد میکند و همین امر برخی افراد را به ازدواجهای صوری برای پنهان کردن گرایش واقعیشان سوق میدهد.
روانشناخت و همجنسگرایی در ايران
مطالعات روانشناختی نیز نشان میدهد میزان افسردگی و اضطراب در میان افراد دارای گرایش همجنسگرایانه در ایران بالاتر از میانگین عمومی است. این مسئله نه به خود گرایش، بلکه به انگ اجتماعی و ترس دائمی از افشا شدن مرتبط است. بدین ترتیب، همجنسگرایی در ایران ۲۰۲۵ به مسئلهای مرتبط با سلامت روان عمومی تبدیل میشود که نیازمند رویکردی علمی و غیرایدئولوژیک است.
در نهایت، همجنسگرایی در ایران ۲۰۲۵ نه پدیدهای نوظهور و نه وارداتی، بلکه واقعیتی اجتماعی است که سالها وجود داشته اما شکل مواجهه با آن تحت تأثیر فناوری، مهاجرت و تحولات نسلی تغییر کرده است. میان قانون محدودکننده، جامعهای دوپاره و افرادی که به دنبال زیستنی امنتر هستند، این پرونده همچنان گشوده و آینده آن وابسته به تحولات سیاسی و اجتماعی پیش رو خواهد بود.
