فهرست مطالب
بر اساس گزارش موسسه مطالعات خاورمیانه (MEForum) در پایان سال 2026، بیش از ۶۰ درصد جمعیت ایران زیر خط فقر زندگی میکنند، تورم به ۴۹ درصد رسیده و رشد اقتصادی منفی شده است. این ارقام دقیق نشان میدهد که هدر منابع ایران در جنگهای خارجی چگونه معیشت روزمره مردم را تحت فشار قرار داده و به جای سرمایهگذاری در نیازهای اساسی، ثروت ملی را به سمت تنشهای منطقهای هدایت کرده است.
بودجه نظامی رو به افزایش: از ۲۳ میلیارد دلار تا حمایتهای خارجی
رژیم جمهوری اسلامی به جای تمرکز بر بهبود سطح زندگی شهروندان، بودجه دفاعی خود را در سال ۱۴۰۴ به بیش از ۲۴ میلیارد دلار افزایش داده است. تنها حمایت سالانه از حزبالله لبنان به ۷۰۰ میلیون دلار میرسد. این هزینهها بخشی از الگوی گستردهتری است که در آن منابع محدود کشور – از نفت گرفته تا درآمدهای ارزی – صرف شبکه نیروهای نیابتی میشود. نتیجه؟ انقباض ۰.۶ درصدی تولید ناخالص داخلی در نیمه اول سال جاری، تورم مواد غذایی بالای ۶۰ درصد و دستمزد ماهانه پایه که به کمتر از ۱۰۰ دلار سقوط کرده است. هدر منابع ایران در جنگهای خارجی نه تنها فرصتهای توسعه داخلی را از بین برده، بلکه زیرساختهای اقتصادی را نیز فرسوده کرده است.
براى اطلاعات بيشتر :
قتل در زندانهای ایران؛ آمار نگرانکننده سهسال اخیر
آرزوی صلح و ثبات مردم ایران در برابر سیاست تنشآفرینی رژیم
مردم ایران، مانند هر جامعهای، به دنبال آرامش و ثبات هستند. نظرسنجیهای و اعتراضات پراکنده سالهای اخیر گواه این است که اکثریت قریب به اتفاق شهروندان خواستار پایان تنشهای مداوم و تمرکز بر مشکلات داخلیاند. با این حال، سیاستهای نظام مسیر متفاوتی را تحمیل میکند: تشدید درگیریهای خارجی که فشارهای اقتصادی و اجتماعی را روز به روز بیشتر میکند. از بحران انرژی و قطعیهای مکرر برق گرفته تا افزایش قیمت نان و گوشت، معیشت روزمره به چالش کشیده شده و امید به آینده را کاهش داده است.
تشدید تنش خارجی: ابزاری برای انحراف توجه از شکستهای داخلی
هر اقدام تشدیدآمیز خارجی نیز در واقع ابزاری برای انحراف توجه از شکستهای داخلی است. وقتی تورم بالای ۴۲ درصد و فقر گسترده زندگی میلیونها نفر را مختل کرده، نظام با ایجاد بحرانهای جدید در بیرون مرزها تلاش میکند صدای نارضایتی داخلی را خاموش کند. این چرخه معیوب نه تنها هدر منابع ایران در جنگ هاى خارجی را تداوم میبخشد، بلکه اعتماد عمومی را نیز نابود میکند.
در نهایت، راه خروج از این بحران داخلی تنها با تغییر اساسی در اولویتها ممکن است: پایان هدر منابع ایران در جنگ های خارجی و هدایت بودجه به سمت آموزش، بهداشت و اشتغال به جای هزینههای نظامی و سیاست خارجی رژیم پرتنش. تا زمانی که این تغییر رخ ندهد، مردم ایران همچنان قربانی تشدید تنش خارجی و سیاستهایی خواهند بود که معیشت مردم را فدای تنشهای بیپایان میکنند و صلح و رفاه داخلی را قربانی میکنند.
