فهرست مطالب
نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵ یکی از شاخصهای مهم جمعیتی است که وضعیت سلامت عمومی و تحولات جمعیتی کشور را نشان میدهد. بر اساس برآوردهای جمعیتی، ایران در اين سال شاهد تغییرات قابل توجهی در نرخ مرگومیر نسبت به سالهای گذشته بوده است؛ تغییراتی که حاصل مجموعهای از عوامل بهداشتی، جمعیتی و اقتصادی هستند.
براى اطلاعات بيشتر :
بحران انرژی در ایران طی سه سال گذشته؛ مردمی بدون برق
نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵ چقدر است؟
نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵ به تعداد فوتشدگان به ازای هر هزار نفر جمعیت در طول یک سال اشاره دارد. طبق برآوردها، این نرخ در سال ۲۰۲۵ حدود ۴٫۸ تا ۵ مرگ به ازای هر هزار نفر بوده است که در مقایسه با سال ۲۰۲۴ افزایش جزئی را نشان میدهد.
این افزایش جزئی بیشتر ناشی از تغییرات طبیعی در ساختار جمعیتی ایران، از جمله افزایش امید به زندگی و کاهش نرخ باروری در سالهای اخیر است.
عوامل مؤثر بر نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵
۱. تغییر ساختار سنی جمعیت
یکی از مهمترین عوامل افزایش نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵، پیر شدن جمعیت است. با کاهش نرخ تولد و افزایش جمعیت سالمندان، تعداد مرگهای سالانه بهطور طبیعی افزایش مییابد.
۲. بیماریهای مزمن و سبک زندگی
بیماریهای غیرواگیر مانند بیماریهای قلبی، دیابت و فشار خون بالا نقش مهمی در افزایش نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵ داشتهاند. شهرنشینی، کمتحرکی و تغذیه نامناسب از عوامل اصلی گسترش این بیماریها محسوب میشوند.
۳. حوادث و آسیبها
حوادث، بهویژه تصادفات جادهای، همچنان سهم قابل توجهی در نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵ دارند و بیشترین تأثیر را بر گروههای سنی جوانتر میگذارند.
۴. شرایط اقتصادی و تأثیر غیرمستقیم آن
وضعیت اقتصادی نیز بهصورت غیرمستقیم بر نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵ اثرگذار بوده است. کاهش قدرت خرید، دسترسی محدودتر به خدمات درمانی و فشارهای معیشتی میتوانند بر سلامت عمومی جامعه تأثیر منفی بگذارند.
پیامدهای نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵
نرخ مرگومیر در ایران در سال ۲۰۲۵ نشاندهنده دو واقعیت مهم است: از یکسو افزایش امید به زندگی و از سوی دیگر نیاز روزافزون به تقویت نظام سلامت، گسترش خدمات درمانی برای سالمندان و تمرکز بیشتر بر پیشگیری از بیماریهای مزمن و حوادث.
نرخ مرگومیر روندی نسبتاً باثبات با افزایشی اندک نسبت به سالهای قبل داشته است. این شاخص بازتابدهنده تغییرات جمعیتی و بهداشتی کشور است و ضرورت برنامهریزی بلندمدت در حوزه سلامت عمومی و سیاستهای جمعیتی را بیش از پیش برجسته میکند.
