فهرست مطالب
در سالهای اخیر، نرخ جرایم کودکان در ایران به یکی از جنجالیترین و نگرانکنندهترین پروندههای اجتماعی و حقوق بشری تبدیل شده است. از خشونت خانگی و سوءاستفاده جنسی گرفته تا بازداشت، شکنجه و سرکوب کودکان در اعتراضات، آمارها نشان میدهد که کودکان در ایران بهطور سیستماتیک قربانی سیاستهای ناکارآمد و سرکوبگرانه حاکمیت هستند.
افزایش نگرانکننده خشونت علیه کودکان
بر اساس گزارشهای حقوق بشری منتشرشده در سال ۲۰۲۴، بیش از ۵۷۷ مورد کودکآزاری در ایران ثبت شده است. این آمار شامل ۳۹ مورد قتل کودکان، ۵ مورد تجاوز جنسی، و ۶۴ مورد خودکشی در میان افراد زیر ۱۸ سال میشود. همچنین دهها کودک به دلیل کار اجباری، سوءتغذیه و ضربوشتم شدید جان خود را از دست داده یا دچار آسیبهای جدی شدهاند.
گزارشها نشان میدهد که بیش از ۵۵ درصد قربانیان کودکآزاری در ایران دختران خردسال بودهاند؛ آماری تکاندهنده که پرده از بحران تبعیض جنسیتی و فروپاشی نظام حمایت اجتماعی از کودکان برمیدارد.
جرایم حکومتی و سرکوب سیاسی کودکان
نرخ جرایم کودکان در ایران تنها به محیط خانواده محدود نمیشود، بلکه در سالهای اخیر به شکل گستردهای با سرکوب سیاسی و امنیتی گره خورده است. در جریان اعتراضات سراسری، دهها کودک و نوجوان توسط نیروهای امنیتی کشته یا بازداشت شدند.
طبق آمارهای تأییدشده، تنها در یک موج سرکوب، دستکم ۱۱۸ کودک و نوجوان جان خود را از دست دادهاند. علاوه بر این، صدها کودک در بازداشتگاهها تحت شکنجه، شلاق، شوک الکتریکی و حتی خشونت جنسی قرار گرفتهاند؛ مسئلهای که مصداق آشکار نقض حقوق کودکان در ایران است.
اعدام کودکان؛ لکه سیاه کارنامه جمهوری اسلامی
ایران همچنان یکی از معدود کشورهای جهان است که حکم اعدام برای افراد زیر ۱۸ سال را اجرا میکند؛ اقدامی که بهطور مستقیم با کنوانسیون حقوق کودک در تضاد است.
بر اساس گزارشهای حقوق بشری، در دو دهه گذشته دهها نوجوان که در زمان ارتکاب جرم کودک بودهاند، در ایران اعدام شدهاند و در حال حاضر بیش از ۸۰ کودکمجرم در صف اجرای حکم اعدام قرار دارند.
اعدام کودکان در ایران نهتنها یک جنایت قضایی، بلکه نشانهای از فروپاشی اخلاقی و حقوقی نظام قضایی کشور است.
ریشههای افزایش نرخ جرایم کودکان در ایران
تحلیل دادهها نشان میدهد که افزایش نرخ جرایم کودکان در ایران نتیجه مجموعهای از عوامل ساختاری است، از جمله:
- گسترش فقر، خشونت خانگی و فروپاشی خانوادهها
- سیاستهای سرکوبگرانه حکومت علیه نوجوانان و جوانان
- ضعف نهادهای حمایتی و بیاعتنایی دولت به سلامت روان کودکان
- نبود برنامههای بازپروری، آموزشی و پیشگیرانه مؤثر
این عوامل در کنار هم، چرخهای خطرناک از جرایم اطفال و نوجوانان در ایران ایجاد کردهاند که آینده جامعه را بهشدت تهدید میکند.
براى اطلاعات بيشتر :
بیماریهای کبدی در ايران، میزان شیوع و عوامل ابتلا 2025
کودکان ایران؛ قربانیان خاموش یک نظام شکستخورده
در نهایت، آمار و شواهد موجود نشان میدهد که نرخ جرایم کودکان در ایران صرفاً مجموعهای از اعداد نیست، بلکه بازتابی مستقیم از ناکامی ساختاری حاکمیت در حفاظت از نسل آینده است.
از کودکآزاری و تجاوز تا سرکوب، زندان و اعدام، کودکان ایرانی در خط مقدم خشونت دولتی و اجتماعی قرار گرفتهاند؛ وضعیتی که نیازمند فشار جدی داخلی و بینالمللی برای پایان دادن به این فاجعه انسانی است.
