فهرست مطالب
به گزارش الشرق، ناسا با موفقیت مأموریت آرتمیس ۲ را به پایان رساند. چهار فضانورد پس از سفری ۱۰ روزه به دور ماه، روز ۱۰ آوریل ۲۰۲۶ در اقیانوس آرام فرود آمدند. این نخستین پرواز سرنشیندار به فراتر از مدار پایین زمین پس از آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ بود.
مأموریت آرتمیس ۲ بیش از یک پرواز آزمایشی، گام مهمی برای آزمایش قابلیت بقا و عملکرد انسان در محیط عمیق فضایی به شمار میرود.
این مأموریت برای اولین بار سیستمهای پشتیبانی حیاتی کپسول اوریون را با حضور واقعی انسان آزمایش کرد تا زمینه را برای حضور پایدار روی ماه و در آینده سفر به مریخ آماده کند.
جزئیات پرواز و خدمه بینالمللی
موشک غولپیکر SLS روز اول آوریل ۲۰۲۶ از مرکز فضایی کندی فلوریدا پرتاب شد. چهار فضانورد — رید وایزمن (فرمانده)، ویکتور گلوور (خلبان)، کریستینا کخ و جرمی هانسن (از آژانس فضایی کانادا) — در این سفر ۱۰ روزه شرکت داشتند. خدمه سیستمهای حیاتی، پیشرانش، ناوبری و ارتباطات در فاصله ماه را به دقت تست کردند و مشاهدات علمی از سطح ماه انجام دادند.
براى اطلاعات بيشتر :
قطع اینترنت در ایران وارد بیستوهفتمین روز خود شده است
اهداف علمی و آمادهسازی برای ماه و مریخ
مأموریت آرتمیس ۲ به طور خاص بر ارزیابی تأثیر تشعشعات کیهانی، ریزگرانش و شرایط داخل کپسول بر بدن انسان تمرکز داشت. دادههای بهدست آمده برای طراحی مأموریت آرتمیس ۳ (فرود سرنشیندار روی ماه در سال ۲۰۲۸) و مأموریتهای طولانیمدت به مریخ بسیار حیاتی است. ناسا اعلام کرده که نتایج این پرواز، اعتماد به فناوریهای لازم برای حضور دائمی انسان روی ماه را به شکل قابل توجهی افزایش داده است.
اهمیت تاریخی و گام بعدی
پس از بیش از ۵۰ سال، انسان دوباره به نزدیکی ماه بازگشت. این مأموریت نه تنها رکوردهای فنی را شکست بلکه نشان داد که همکاری بینالمللی (آمریکا و کانادا) همچنان میتواند در پروژههای بزرگ فضایی پیشران باشد. با وجود تأخیرهای قبلی، موفقیت آرتمیس ۲ برنامه بازگشت پایدار به ماه را جدیتر از همیشه کرده است.
در شرایطی که رقابت فضایی جهانی دوباره شدت گرفته، مأموریت آرتمیس ۲ یادآوری میکند که پیشرفت واقعی در فضا نیازمند دقت علمی، سرمایهگذاری بلندمدت و واقعبینی است. هر گام در این مسیر هزینههای هنگفتی دارد، اما میتواند افقهای جدیدی برای بشریت باز کند.
