فهرست مطالب
صنعت تنباکو در ایران ریشه در دوران صفوی دارد، زمانی که کشت و تجارت تنباکو در کشور و خارج آن، به ویژه از طریق بنادر خلیج فارس و بازارهای عثمانی، آغاز شد.
اسناد تاریخی منتشر شده توسط مورخان ایرانی و گزارشهای اخیر سازمانهای حقوق بشری نشان میدهد که این صنعت تنها یک فعالیت اقتصادی نبود، بلکه عرصهای برای منازعات سیاسی و بهرهکشی اجتماعی گسترده بود.
از اواخر قرن نوزدهم و با انحصار معروف تنباکو در سال ۱۸۹۰، صنعت تنباکو در ایران به نمادی از سلطه اقتصادی و فساد داخلی تبدیل شد.
صنعت تنباكو در ایران از کجا گسترش یافت؟
در استانهای شمالی و غربی مانند گیلان و آذربایجان، صنعت تنباکو در ایران در قرن بیستم با حمایت مستقیم دولت گسترش یافت، به ویژه پس از تأسیس شرکت ملی تنباکو. اما این گسترش بیضرر نبود؛ زیرا مزارع به نیروی کار ارزان متکی بودند و اغلب کودکان بخشی از این چرخه تولید سخت بودند.
براى اطلاعات بيشتر :
بیخبری از سرنوشت عرفان سلطانی؛ نماد سرکوب معترضان در ایران
بهرهکشی از کودکان در صنعت تنباکو در ایران
پدیدهای ناگهانی نیست. در روستاهای فقیر، کودکان مجبور به کار در کاشت برگها، خشک کردن و دستهبندی آنها در انبارهایی هستند که حداقل شرایط ایمنی را ندارند. قرار گرفتن مداوم در معرض نیکوتین و مواد شیمیایی آثار بهداشتی خطرناکی بر جای میگذارد، در حالی که این کودکان از آموزش و زندگی طبیعی محروم میشوند. گزارشهای مستقل محلی تأیید میکنند که فقر ساختاری و فقدان نظارت رسمی باعث تداوم این پدیده میشود.
براى اطلاعات بيشتر :
پزشکان در ایران؛ حرفهای که زیر فشار و فساد فرو میریزد
امروز، با وجود شعارهای رسمی درباره حفاظت از کودکان، صنعت تنباکو در ایران هنوز بر شبکهای پیچیده از واسطهها و کشاورزان کوچک مبتنی است که تحت فشار اقتصادی مجبور به استخدام فرزندان خود برای کاهش هزینهها میشوند.
سودهای کلان
بنابراین صنعتی که سودهای کلان دارد، به باری اجتماعی خاموش تبدیل شده است که کودکان بیش از همه هزینه آن را میپردازند. بازبینی تاریخ صنعت تنباکو در ایران به وضوح نشان میدهد که مشکل تنها اقتصادی نیست، بلکه اخلاقی و سیاسی است و نیاز به مواجهه واقعی دارد.
