بر اساس گزارشهای منتشرشده از سوی سازمان شفافیت بینالملل و مستندات ارائهشده توسط دیدهبان حقوق بشر، صنایع دستی در ایران و سوءاستفاده سپاه پاسداران به نمونهای روشن از سلطه سازمانیافته بر میراث فرهنگی کشور تبدیل شده است. در شهرهایی چون اصفهان، تبریز و یزد که قرنها مرکز شکوفایی هنرهای سنتی بودهاند، پس از سال ۱۳۵۷ ساختارهای کنترلی شکل گرفت و طی دو دهه اخیر با گسترش نفوذ نهادهای نظامی در اقتصاد، این روند تشدید شد.
براى اطلاعات بيشتر :
صنعت تنباکو در ایران: تاریخچه بهرهکشی پنهان
هویت ملی در ایران
صنایع دستی ایران، از فرش دستباف گرفته تا هنر میناکاری، قلمزنی و خاتمکاری، بخشی جداییناپذیر از هویت تاریخی کشور است. با این حال، صنایع دستی در ایران و سوءاستفاده سپاه پاسداران دیگر صرفاً یک مسئله فرهنگی نیست، بلکه به سازوکاری اقتصادی برای انحصار بازار از طریق شرکتهای وابسته و نهادهای شبهدولتی تبدیل شده است. کنترل زنجیره تأمین، تحمیل مجوزهای پیچیده و حذف تولیدکنندگان مستقل از بازار صادرات، بخشی از این ساختار انحصاری است.
براى اطلاعات بيشتر :
قندهای طبیعی فواید ومضرات آنها: تعادل، کلید سلامت
هنرمندان محلی
در نتیجه این روند، هنرمندان محلی با قیمتهای تحمیلی پایین مواجهاند، در حالی که محصولات آنان در بازارهای خارجی با چند برابر قیمت عرضه میشود.
صنایع دستی در ایران و سوءاستفاده سپاه پاسداران به الگویی از بهرهکشی اقتصادی بدل شده که سود آن به شبکههای خاص میرسد و سهم هنرمند به حداقل کاهش مییابد.
افزون بر این، تمرکز بر تولید انبوه به جای کیفیت، اعتبار جهانی هنر ایرانی را تهدید میکند. ادامه صنایع دستی در ایران و سوءاستفاده سپاه پاسداران نشاندهنده بحرانی عمیق در مدیریت فرهنگی و اقتصادی کشور است؛ بحرانی که تنها با رفع انحصار، حمایت واقعی از هنرمندان و جدایی فعالیتهای فرهنگی از منافع نظامی قابل اصلاح خواهد بود.
