فهرست مطالب
در سایه رژیمی که از هر صدای مخالفی هراس دارد، سرکوب الکترونیکی در ایران به عنوان ابزار اصلی کنترل اطلاعات و خاموش کردن صداهای آزاد ادامه مییابد. این رژیم با مسدودسازی گسترده پلتفرمهای اجتماعی، نظارت شدید و قطع مکرر اینترنت، میلیونها نفر را از جهان خارج جدا کرده و نقضهای گسترده حقوق بشر را پنهان میکند.
بر اساس گزارشهای سازمانهای بینالمللی مانند Freedom House، NetBlocks و Amnesty International، سرکوب الکترونیکی در ایران یکی از شدیدترین سیستمهای سانسور دیجیتال در جهان است. گزارش «Freedom on the Net 2025» ایران را یکی از خفقانآورترین محیطهای دیجیتال توصیف کرده؛ جایی که مقامات با استفاده از فناوریهای پیشرفته مانند Deep Packet Inspection (DPI) و DNS Poisoning، دسترسی به هزاران سایت از جمله فیسبوک، توییتر (ایکس)، یوتیوب، تیکتاک و واتساپ را مسدود میکنند.
آمار و ارقام نقضهای دیجیتال
تعداد کاربران اینترنت در ایران به حدود ۷۳ تا ۸۰ میلیون نفر رسیده و نرخ نفوذ نزدیک به ۸۰ درصد است، اما دسترسی واقعی به اینترنت جهانی به شدت محدود شده. شهروندان برای استفاده از VPNهای غیرمجاز هزینههای هنگفت میپردازند، پس از تصمیم شورای عالی فضای مجازی مبنی بر ممنوعیت VPNهای غیرمجاز، بسیاری را به سمت شبکه ملی اطلاعات (NIN) کاملاً تحت کنترل سوق میدهد.
براى اطلاعات بيشتر :
حمله سایبری به لهستان؛ اتهامها متوجه ایران شد
تشدید سرکوب الکترونیکی در ايران در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶
در سال ۲۰۲۵، سرکوب الکترونیکی در ایران با قطع تقریباً کامل اینترنت در ژوئن – پس از حملات اسرائیلی – تشدید شد؛ کاهش ترافیک بینالمللی تا ۹۰-۹۶ درصد. مقامات از تکنیکهایی مانند whitelisting پروتکلها استفاده کردند که تنها خدمات داخلی مجاز را اجازه میداد و ابزارهای دور زدن مانند VPN و SSH را مسدود کرد.
در ژانویه ۲۰۲۶، رژیم یکی از طولانیترین قطعهای اینترنت تاریخ خود را از ۸ ژانویه اعمال کرد که در برخی دورهها بیش از ۲۴۰ ساعت (یک سوم سال تا مارس ۲۰۲۶) ادامه یافت و حدود ۹۲ میلیون شهروند را تحت تأثیر قرار داد. ترافیک دادهها در مناطق وسیع ۷۰-۹۷ درصد کاهش یافت، همراه با مسدودسازی اپلیکیشنهای ارتباطی و استفاده از دستگاههای جنگ الکترونیک برای اختلال در سیگنالهای ماهوارهای مانند استارلینک. هدف این اقدامات پنهان کردن ابعاد سرکوب اعتراضات مردمی ناشی از بحران اقتصادی شدید بود؛ جایی که سازمانهای حقوق بشری از بازداشت دهها هزار نفر و کشته شدن هزاران نفر خبر دادند، بدون امکان راستیآزمایی کامل به دلیل قطع ارتباطات.
جنگ با استارلینک و انزوای دیجیتال
با وجود گسترش دهها هزار دستگاه استارلینک (برآوردها تا ۴۰-۵۰ هزار دستگاه تا ۲۰۲۶)، مقامات با اختلال نظامی، مصادره و مجازاتهایی تا سالها زندان به مقابله ادامه میدهند. اختلال سیگنالها در برخی مناطق تا ۸۰ درصد کاهش دادهها را به همراه داشت و نشاندهنده حرکت رژیم به سمت «انزوای دیجیتال مطلق» از طریق شبکه داخلی محدود و «لیست سفید» تنها برای نخبگان است.
الگوی تاریخی سرکوب الکترونیکی
سرکوب الکترونیکی در ایران الگویی تکراری نشان میدهد: در ۲۰۱۹، ۲۰۲۲، ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، رژیم از قطع اینترنت برای ساکت کردن اعتراضات استفاده کرد و مانع مستندسازی نقضها و مصونیت عاملان شد. سازمان عفو بینالملل چگونگی کمک قطع اینترنت به پنهان کردن کشته شدن صدها نفر در ۲۰۱۹ را مستند کرده و این الگو در سالهای بعد تکرار شد؛ با خسارات اقتصادی روزانه تا ۳۵.۷ میلیون دلار در ۲۰۲۶.
این سرکوب اقتصاد ایران را با زیانهای عظیم روبرو کرده، جوانان و خلاقان را از جهان جدا میکند و آزادی بیان را محدود میسازد. سرکوب الکترونیکی در ایران نه فقط فناوری، بلکه استراتژی سیستماتیک حفظ قدرت است.
جهان باید فشار بیاورد تا این نقض سازمانیافته حقوق دیجیتال بشر متوقف شود، پیش از آنکه به انزوای کامل دیجیتال تبدیل گردد.
