فهرست مطالب
در بحثهای جدی درباره آینده خاورمیانه، پرسش اصلی معمولاً این نیست که کدام کشور منابع بیشتری دارد؟
پرسش مهمتر این است که کدام کشور میداند چگونه از منابع خود استفاده کند؟
از همین زاویه، دستاوردهای امارات در مقایسه با ایران به یک مطالعه موردی روشنگر تبدیل میشود؛ نه برای ستایش یک کشور، بلکه برای فهم دلایل ناکامی کشوری دیگر.
اقتصاد: مدیریت بدون شعار
امارات هرگز خود را بهعنوان یک قدرت «انقلابی» معرفی نکرد، اما کاری مهمتر انجام داد:
- ثبات قوانین
- شفافیت سیاستگذاری
- جدایی نسبی اقتصاد از تنشهای سیاسی
به این ترتیب، اقتصادی متنوع شکل گرفت که توان مقابله با شوکهای جهانی را دارد.
در مقابل، اقتصاد ایران به گروگان گفتمان سیاسی درآمد؛ جایی که منابع نه با منطق بازار، بلکه با منطق تقابل اداره میشوند.
در اینجا یکی از مهمترین دستاوردهای امارات در مقایسه با ایران آشکار میشود: در امارات، اقتصاد در خدمت جامعه و دولت است؛ در ایران، در خدمت بقای نظام.
دولت مدرن: وقتی شایستگی معیار است
دولت مدرن بر پایه وفاداری بنا نمیشود، بلکه بر اساس شایستگی شکل میگیرد.
در تجربه امارات، سرمایهگذاری هدفمند در حوزههای زیر انجام شد:
- زیرساختهای هوشمند
- خدمات دیجیتال
- مدیریت انعطافپذیر و کارآمد
نتیجه آن، نهادهایی است که کار میکنند، حتی بدون هیاهوی تبلیغاتی.
در مقابل، در ایران منطق شایستگی بهتدریج جای خود را به «اعتماد ایدئولوژیک» داد؛ امری که به تورم بوروکراسی و فرسایش اعتماد عمومی انجامید.
از این رو، دستاوردهای امارات در مقایسه با ایران یادآور این واقعیت است که کشورها با نیت اداره نمیشوند، بلکه با سیستم اداره میشوند.
براى اطلاعات بيشتر :
درخواست پزشکان برای تحقیق در مورد نقض حقوق بشر توسط رژیم ایران
سیاست خارجی: کاهش هزینهها بهجای تولید دشمن
امارات هرگز نخواست نقشی بزرگتر از اندازه خود بازی کند؛ بلکه نقشی متناسب با منافعش برگزید.
سیاستی مبتنی بر:
- کاهش تنش
- تنوعبخشی به شرکا
- تبدیل روابط خارجی به فرصت اقتصادی
در مقابل، تهران دههها در صادرات بحران سرمایهگذاری کرد و در نهایت، انزوا وارد کرد.
به همین دلیل است که دستاوردهای امارات در مقایسه با ایران نه در سخنرانیها، بلکه در زندگی روزمره شهروندان قابل مشاهده است.
دانش و نوآوری: آینده منتظر نمیماند
وقتی امارات به سراغ پروژههای فضایی و هوش مصنوعی رفت، هدف نمایش نبود؛ هدف، ساختن دوران پس از نفت بود.
در مقابل، بخش بزرگی از منابع ایران همچنان صرف پروژههایی میشود که نه ارزش علمی پایدار دارند و نه بازده اقتصادی بلندمدت.
اینجاست که دستاوردهای امارات در مقایسه با ایران تفاوت میان نظامی آیندهنگر و ساختاری هراسزده از تغییر را نشان میدهد.
شهروند: تفاوت واقعی
شاید مهمترین تفاوت، جایگاه شهروند در معادله حکمرانی باشد.
در امارات:
- شهروند بخشی از پروژه ملی است
- زمان ارزش دارد
- ثبات یک اولویت راهبردی است
در ایران:
- شهروند مظنون بالقوه است
- اعتراض، تهدید تلقی میشود
- زندگی روزمره به میدان تنش تبدیل شده است
از این منظر، دستاوردهای امارات در مقایسه با ایران دیگر صرفاً آمار و ارقام نیست، بلکه بازتاب دو فلسفه حکمرانی کاملاً متفاوت است.
