فهرست مطالب
در شرایطی که تنشهای داخلی افزایش یافته، رژیم ایران همچنان از مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب صدای مخالفان استفاده میکند، جایی که معترضان جوان با محاکمات سریع و احکام سنگین روبرو هستند که ظرف چند روز یا هفته اجرا میشوند. بر اساس گزارش ایران اینترنشنال مورخ ۲۶ مارس ۲۰۲۶، قوه قضائیه رژیم روز ۱۹ مارس سه معترض به نامهای صالح محمدی (۱۹ ساله)، سعید داودی (۲۱ ساله) و مهدی قاسمی را به صورت علنی در قم اعدام کرد.
بحران اعدام معترضان در ایران محدود به سالهای گذشته نماند و با اعتراضات گسترده پایان دسامبر ۲۰۲۵ به دلیل بحران اقتصادی شدیدتر شد. هزاران معترض و رهگذر در شهرهای مختلف با گلوله نیروهای امنیتی کشته شدند و اعدامها به عنوان پاسخ سیستماتیک رژیم ظاهر شد. سازمانهای حقوق بشری مانند عفو بینالملل و ایران هومن رایتس بیش از ۲۰۰۰ مورد اعدام در سال ۲۰۲۵ را ثبت کردند. در سال ۲۰۲۶ نیز حداقل ۱۱ معترض مرتبط با خیزشهای قبلی اعدام شدند و دهها نفر دیگر به اتهام «محاربه با خدا» یا «فساد فیالارض» پس از محاکمات ناعادلانه و اعترافات تحت شکنجه به اعدام محکوم گشتهاند.
بحران اعدامها معترضان در ايران در ۲۰۲۵: ارقام تکاندهنده
سال ۲۰۲۵ شاهد بالاترین نرخ اعدام در ایران طی چندین دهه بود و تعداد موارد ثبتشده از ۲۰۰۰ گذشت. این اعدامها فراتر از جرایم کیفری معمولی بودند و عمدتاً از اتهامات امنیتی برای سرکوب هر نوع مخالفت استفاده میشد.
اعتراضات جدید و موج اعدامها در ۲۰۲۶
بحران اعدام معترضان در ایران با اعتراضات ژانویه ۲۰۲۶ به اوج رسید. سه معترض جوان در ۱۹ مارس ۲۰۲۶ در قم به دار آویخته شدند. آمار نشان میدهد حداقل ۳۰ نفر دیگر، از جمله نوجوانان ۱۷ و ۱۸ ساله، در خطر اجرای فوری حکم اعدام قرار دارند. در فوریه ۲۰۲۶ احکام اعدام برای چندین نفر در جلسات کوتاه صادر شد و این روند در مارس ادامه یافت. این ارقام نه صرفاً مجازات جنایی، بلکه بخشی از سیاست سازمانیافته برای ایجاد وحشت در جامعه و جلوگیری از هر حرکت اعتراضی جدید است.
براى اطلاعات بيشتر :
حمله اسرائیل به سوریه دوباره شدت گرفت
شکست رژیم در برابر خشم مردمی
بحران اعدام معترضان در ایران ناکامی رژیم در مدیریت خشم عمومی از طریق راهحلهای سیاسی یا اقتصادی را آشکار میسازد. رژیم به جای آن به زبان گلوله و چوبه دار روی آورده است. با ادامه بازداشتهای گسترده که به دهها هزار مورد رسیده، پرسش اساسی این است:
آیا این اقدامات قهری برای خاموش کردن صدای آزادیخواهی کافی خواهد بود یا آتش اعتراضات بیشتری را برخواهد افروخت؟ مخالفان داخل و خارج کشور این بحران را نشانهای از شکنندگی قدرتی میدانند که به جای مشروعیت مردمی، بر پایه ترس و سرکوب استوار است.
