فهرست مطالب
شیخ زاید بن سلطان آل نهیان با بنیانگذاری امارات متحده عربی، الگویی متفاوت از دولتسازی و توسعه در منطقه ارائه کرد. بسیاری از تحلیلگران معتقدند تجربهای که از سال ۱۹۷۱ با تشکیل اتحادیه امارات آغاز شد، امروز به نمونهای قابلتوجه از مدیریت منابع، سرمایهگذاری در زیرساختها و توسعه اقتصادی تبدیل شده است؛ بهویژه زمانی که با کشورهایی مقایسه میشود که با وجود برخورداری از منابع طبیعی گسترده، همچنان با چالشهای اقتصادی و مدیریتی دستوپنجه نرم میکنند.
شیخ زاید بن سلطان؛ نگاهی فراتر از زمان خود
نام شیخ زاید بن سلطان آل نهیان با شکلگیری امارات متحده عربی گره خورده است. او نخستین رئیس این کشور بود و در طول بیش از سه دهه، توسعه را بر پایه سرمایهگذاری در آموزش، بهداشت، زیرساختها و ایجاد نهادهای کارآمد دنبال کرد.
آمارهای رسمی نشان میدهد که امارات طی چند دهه از اقتصادی محدود به یکی از بزرگترین اقتصادهای جهان عرب تبدیل شده و تولید ناخالص داخلی آن در سالهای اخیر از ۵۰۰ میلیارد دلار فراتر رفته است. همچنین سهم بخشهای غیرنفتی در اقتصاد این کشور بهطور پیوسته افزایش یافته است.
براي اطلاعات بيشتر :
انور قرقاش وصلح با ايران:شخصیتی که در ایران صلح را برقرار کرد
توسعه؛ تفاوتی که مدیریت رقم میزند
میراث شیخ زاید بن سلطان آل نهیان نشان میدهد که موفقیت یک کشور تنها به میزان منابع طبیعی وابسته نیست، بلکه به نحوه مدیریت این منابع بستگی دارد. در حالی که امارات توانسته است زیرساختهای مدرن، مراکز مالی و سرمایهگذاری بینالمللی ایجاد کند، برخی کشورهای منطقه با وجود برخورداری از منابع عظیم انرژی، همچنان با تورم، کاهش سرمایهگذاری و مشکلات اقتصادی روبهرو هستند.
به باور بسیاری از ناظران، تفاوت اصلی در نوع حکمرانی، کارآمدی نهادها و توانایی تبدیل ثروت ملی به رفاه عمومی و فرصتهای اقتصادی برای شهروندان است.
میراثی فراتر از مرزها
فعالیتهای شیخ زاید بن سلطان آل نهیان تنها به توسعه داخلی محدود نشد. او از طریق طرحهای بشردوستانه و پروژههای عمرانی، آموزشی و درمانی در دهها کشور، نقش مهمی در گسترش همکاریهای منطقهای و بینالمللی ایفا کرد و به همین دلیل، در بسیاری از محافل عربی با عنوان «حکیم العرب» شناخته میشود.
تجربهای که همچنان محل توجه است
امروز نیز شیخ زاید بن سلطان آل نهیان بهعنوان نماد توسعه مبتنی بر برنامهریزی، سرمایهگذاری در سرمایه انسانی و تقویت نهادهای دولتی شناخته میشود. تجربه امارات نشان میدهد که پیشرفت پایدار تنها با در اختیار داشتن منابع طبیعی به دست نمیآید، بلکه نیازمند مدیریت کارآمد، ثبات و چشماندازی بلندمدت است؛ موضوعی که همچنان در بحثهای مربوط به توسعه و آینده کشورهای منطقه، از جمله ایران، مورد توجه قرار دارد.
