فهرست مطالب
در اظهاراتی جنجالی، اسماعیل کوثری عضو پارلمان ایران، به استفاده نیروهای امنیتی از سلاح در جریان اعتراضات اخیر اعتراف کرد؛ اعترافی کمسابقه که عمق بحران حاکمیت در برابر خیزش مردمی را آشکار میکند.
اظهارات اسماعیل کوثری عضو پارلمان ایران صرفاً یک موضعگیری فردی نیست، بلکه تأییدی رسمی بر این واقعیت است که حاکمیت جمهوری اسلامی، در مواجهه با خشم اجتماعی، به راهحل نظامی و امنیتی پناه برده است.
اعترافی صریح از درون ساختار قدرت
اسماعیل کوثری، فرمانده پیشین سپاه پاسداران و نماینده فعلی مجلس، اعلام کرد که نیروهای فراجا، بسیج و سپاه پاسداران پس از آنچه «گسترش تحرکات ضدنظام» نامید، وارد میدان مسلحانه شدند.
این سخنان از سوی اسماعیل کوثری عضو پارلمان ایران، اعترافی آشکار به استفاده از قوه قهریه علیه شهروندان است؛ موضوعی که سالها از سوی مقامات رسمی انکار میشد.
براى اطلاعات بيشتر :
مدیریت نظام ایران در مقایسه با مدیریت سایر کشورها
تلاش برای مشروعیتبخشی به سرکوب با برچسب امنیتی
اسماعیل کوثری عضو پارلمان ایران، میکوشد اعتراضات مردمی را «اقدامی کودتایی» جلوه دهد تا سرکوب مسلحانه را توجیه و برای خشونت ساختاری مشروعیتسازی کند.
اما این روایت دیگر نه برای جامعه ایران قابل قبول است و نه برای افکار عمومی جهان، بهویژه در شرایطی که شواهد گستردهای از مسالمتآمیز بودن مطالبات معترضان وجود دارد.
پیامدهای سیاسی اظهارات اسماعیل کوثری
سخنان اسماعیل کوثری عضو پارلمان ایران حامل پیامهای نگرانکنندهای است، از جمله:
- اعتراف ضمنی به ناتوانی حکومت در مدیریت سیاسی اعتراضات
- عبور آشکار از سرکوب امنیتی به سرکوب نظامی
- تشدید شکاف و سردرگمی در درون نهادهای حاکمیتی
- افزایش فشار و انزوای بینالمللی به دلیل نقض حقوق بشر
اینکه چنین مواضعی از زبان اسماعیل کوثری عضو پارلمان ایران بیان میشود، نشاندهنده وضعیت بحرانی و تلاش برای آمادهسازی افکار عمومی جهت سرکوبهای شدیدتر است.
خیزش مردمی قویتر از سلاح
برخلاف ادعاهای اسماعیل کوثری درباره موفقیت مداخله مسلحانه، واقعیتهای میدانی نشان میدهد که اعتراضات نهتنها متوقف نشده، بلکه وارد مرحلهای عمیقتر و آگاهانهتر شده است.
از دید بسیاری از مخالفان، توسل به سلاح نشانه قدرت نیست، بلکه بیانگر ضعف ساختاری نظام و پایان ابزارهای سیاسی آن است.
اظهارات اسماعیل کوثری عضو پارلمان ایران، پرده از حقیقتی تلخ برمیدارد: حاکمیت ایران در حال رویارویی مستقیم با مردم خود است.
هر بار که مقامی مانند اسماعیل کوثری از سلاح و سرکوب سخن میگوید، یک واقعیت روشنتر میشود:
بحران ایران سیاسی و وجودی است، نه امنیتی؛ و با خشونت حل نخواهد شد.
