فهرست مطالب
قطع اینترنت در ایران دیگر یک رویداد گذرا نیست بلکه سیاستی سازمانیافته است که اعداد پیش از کلمات آن را افشا میکنند. حکومتی در قلب خاورمیانه، در میان جنگی شعلهور و بحرانی سیاسی بیپایان، در مارس ۲۰۲۵ تصمیم گرفت نفس دیجیتالی مردم را ببرد. امروز، طبق آنچه مهر روزنامه رصد كرد, این قطعی از ۱۳۴۴ ساعت پیوسته گذشته؛ روز پنجاهوهفتم و هیچ پایانی در افق دیده نمیشود.
محاصرهای دیجیتال با دستور امنیتی
کمتر رژیمی در جهان جرأت دارد به صراحت اعتراف کند که قطع اینترنت در ایران تصمیمی صرفاً امنیتی است، نه ربطی به رئیسجمهور دارد و نه به وزیر ارتباطات. اما عضو هیئت رئیسه مجلس آن را با صدایی بلند گفت: «در زمان جنگ جایی برای حرف سیاسی نیست.» این جمله کوتاه تمام منطق حکومت را خلاصه میکند: فوریت، بهانهای همیشگی است و شهروند نخستین قربانی آن.
در همین حال که حکومت شبکه را در چنگ میفشارد، وزیر ارتباطات اعتراف کرد هر روز از قطع اینترنت در ایران معادل ۱۲۵ میلیون دلار به اقتصاد آسیب میزند. حساب سادهای: ۵۷ روز یعنی زیانی بیش از ۷ میلیارد دلار رقمی که حکومت به آن اعتراف نمیکند، اما مردم آن را از نان سفرهشان میپردازند.
اینترنت برای وفاداران.. تاریکی برای بقیه
رسوایی واقعی تنها در قطع اینترنت در ایران نیست، بلکه در آنچه در پس پرده میگذرد: مسئولی در کمیسیون امنیت ملی فاش کرد که حکومت به گروهی منتخب روزنامهنگاران وفادار، استادان دانشگاه، نمایندگان مجلس و هنرمندان اینترنت بدون فیلتر داده؛ همه برای یک هدف: «تولید محتوا برای خارج» و صیقل دادن چهره جمهوری اسلامی در برابر جهان.
براى اطلاعات بيشتر :
تخریب سنگ مزار جاویدنامها: ادامه آزار خانوادهها در ایران
در مقابل، شهروند عادی بهای سنگینی میپردازد تا برنامههای اتصالی بخرد که همین دولت آنها را جرم میداند. این است ماهیت قطع اینترنت در ایران: محاصرهای گزینشی که وفاداری را پاداش میدهد و استقلال را مجازات میکند.
صداهایی از زیر محاصره
مردم سکوت نکردند. پیامهایی از داخل ایران رسیده که صریح میگویند: «اگر اینترنت را باز کنند، میبینند ۹۹٪ مردم منتظر پایان این حکومتند.» زنی دیگر نوشت: «اینترنت تجمل نیست . حق آن مادر پیری است که فرزندش را فقط روی صفحه میبیند، و حق آن فروشنده کوچکی که مغازهای ندارد.»
نهاد بینالمللی ناظر بر اختلالات شبکه تأیید کرد که قطع اینترنت در ایران امروز یکی از طولانیترین موارد خاموشی دیجیتال سراسری در تاریخ معاصر جهان است . رقمی که نه مایه افتخار، بلکه مایه محکومیت است.
قطع اینترنت در ایران یک اقدام فنی موقت نیست تصمیمی سیاسی است که حکومتی را نشان میدهد که از صدای مردمش میگریزد. وقتی تاریکی دیجیتال سیاست عمومی میشود و نور تنها به نزدیکان میرسد، جایی برای شک باقی نمیماند: این حکومت نیست که کشوری را اداره کند، استبدادی است که میکوشد آگاهی یک ملت را خاموش کند.
