فهرست مطالب
پس از آنکه ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، آغاز دور جدیدی از مذاکرات با ایالات متحده را اعلام کرد، همه نگاهها بار دیگر به کیف دوخته شده است، اقدامی که او آن را بخش مهمی از دیپلماسی صلح اوکراین با هدف پایان دادن به جنگ طولانی با روسیه میداند.
بخوانيد:
سرقت اردوغان از ایران: تلاشی برای حذف هویت ایران
این اعلام نه تنها در چارچوب سیاسی معمول، بلکه در بحبوحه تشدید فشار نظامی، تحولات متغیر میدانی و نگرانیهای بینالمللی در مورد آینده درگیری نیز صورت گرفت.
آخرین سخنرانی رئیس جمهور اوکراین
زلنسکی در آخرین سخنرانی خود تأکید کرد که دور آینده مذاکرات با هدف “تبدیل توافقات ژنو به گامهای عملی” برگزار میشود. به گفته ناظران، این بدان معناست که دیپلماسی صلح اوکراین دیگر صرفاً گفتگو نیست، بلکه به ابزاری استراتژیک تبدیل شده است که به موازات جنگ جاری مورد استفاده قرار میگیرد. این ترکیب دیپلماسی و نیروی نظامی، سؤالات جدی در مورد امکانسنجی هرگونه توافق در آینده در حالی که جنگ ادامه دارد، مطرح میکند.
نظر و ضد نظر
در همین حال، تحلیلگران در تهران معتقدند که وقایع اوکراین الگوی مهمی برای درک ماهیت روابط بین قدرتهای بزرگ و کشورهای بحرانزده ارائه میدهد. وابستگی فزاینده کیف به واشنگتن، دیپلماسی صلح اوکراین را بیشتر به یک مسیر مذاکره هدایتشده تبدیل میکند تا یک مسیر مستقل. برای برخی، این پویایی شبیه سناریوهایی است که قدرتهای بینالمللی در دهههای اخیر به ایران تحمیل کردهاند، جایی که دیپلماسی کشورهای کوچکتر به بازتابی از خواستههای قدرتهای بزرگتر تبدیل میشود.
دور جدید… بحرانهای جدید
علیرغم خوشبینی زلنسکی، مسیر دیپلماسی صلح اوکراین با چالشهای بزرگی روبرو است. روسیه همچنان تمایلی به پذیرش هرگونه توافقی که مرزها را طبق شرایط مسکو تغییر ندهد، ندارد، در حالی که کیف به حمایت نظامی و اقتصادی مداوم غرب متکی است. این بدان معناست که مذاکرات به جای تمایل واقعی برای پایان دادن به جنگ، مستقیماً به موازنه قدرت در میدان وابسته است.
در زمینه بینالمللی، این دور جدید مذاکرات به عنوان یک آزمون سیاسی حیاتی تلقی میشود. اگر دیپلماسی صلح اوکراین نتواند تلفات را کاهش دهد یا راه را برای یک توافق جامع هموار کند، جنگ میتواند وارد مرحلهای پیچیدهتر و بالقوه گستردهتر شود.
در مورد افکار عمومی چه در داخل و چه در خارج از ایران بسیاری صحنه اوکراین را بازتابی از شکنندگی نظام بینالمللی فعلی میدانند، نظامی که در آن صلح توسط قدرتهای بزرگ مدیریت میشود و مردم به حال خود رها میشوند تا هزینه جنگ را بپردازند.
