فهرست مطالب
کودکان قربانی اعتراضات ایران تلخترین و تکاندهندهترین بخش از واقعیت خیزشهای مردمی سالهای اخیر هستند. در حالی که اعتراضات مردمی با هدف دستیابی به آزادی، عدالت و کرامت انسانی شکل گرفت، خشونت سازمانیافته حاکمیت، جان و سلامت کودکانی را هدف قرار داد که هیچ نقشی جز حضور در کنار خانوادههایشان نداشتند. بررسی وضعیت کودکان قربانی اعتراضات ایران، نهتنها یک ضرورت انسانی، بلکه مسئولیتی اخلاقی و تاریخی است.
ابعاد فاجعه؛ کودکان در خط آتش
گزارشهای متعدد از شهرهای مختلف ایران نشان میدهد که کودکان قربانی اعتراضات ایران تنها یک استثنا یا خطای فردی نبودهاند، بلکه نتیجهی استفاده گسترده و بیضابطه از سلاحهای جنگی و ساچمهای علیه شهروندان غیرمسلح هستند. بسیاری از این کودکان در خیابانها، محلهها یا حتی در کنار والدین خود هدف قرار گرفتهاند؛ بیآنکه تهدیدی برای کسی باشند.
جاویدنام ملینا اسدی؛ نماد یک جنایت
جاویدنام ملینا اسدی، کودک سهساله اهل کرمانشاه، یکی از دردناکترین نمونههای کودکان قربانی اعتراضات ایران است. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، او در بلوار طاقبستان و در کنار پدرش، با شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی هدف گلولههای ساچمهای قرار گرفت و جان خود را از دست داد. ملینا نه معترض بود و نه شعار میداد؛ او تنها کودکی بود که در زمان و مکانی نادرست قربانی خشونت حکومتی شد.
تحریف حقیقت و فشار بر خانوادهها
پس از کشته شدن ملینا اسدی، خانواده او تحت فشار شدید قرار گرفتند تا این جنایت به معترضان نسبت داده شود؛ روایتی که شاهدان عینی آن را بهصراحت رد کردهاند. این الگو، در بسیاری از پروندههای مربوط به کودکان قربانی اعتراضات ایران تکرار شده است: حذف حقیقت، تهدید خانوادهها و تلاش برای پاک کردن رد مسئولیت نهادهای سرکوبگر. این رفتارها، خود بخشی از چرخه خشونت سیستماتیک علیه غیرنظامیان است.
آمارهای نانوشته اما انکارناپذیر
اگرچه آمار دقیق و رسمی از سوی نهادهای حکومتی منتشر نمیشود، اما گزارشهای حقوق بشری، تصاویر، شهادت پزشکان و روایت خانوادهها نشان میدهد که تعداد کودکان قربانی اعتراضات قابلتوجه و نگرانکننده است. این آمار تنها شامل جانباختگان نیست، بلکه کودکانی را در بر میگیرد که با آسیبهای دائمی جسمی، نابینایی، جراحات شدید و ترومای روانی زندگی میکنند؛ زخمهایی که تا سالها باقی خواهد ماند.
مسئولیت جامعه جهانی
کودکان قربانی اعتراضات تنها مسئلهای داخلی نیستند. نقض آشکار حقوق کودک، استفاده از سلاح علیه خردسالان و سرکوب حقیقت، همگی مصداق جنایت علیه بشریتاند. سکوت جامعه جهانی در برابر این فجایع، به تداوم خشونت مشروعیت میبخشد. ثبت، مستندسازی و بازتاب نام و سرنوشت این کودکان، نخستین گام در مسیر عدالت است.
مطالعه بيشتر؛ اعلام عزاداری ملی ایران؛ صدای دادخواهی یک ملت در سوگ آزادی
کودکان قربانی اعتراضات ایران، وجدان بیدار یک ملتاند. نامهایی چون ملینا اسدی، نباید در میان آمارها گم شوند. یادآوری سرنوشت این کودکان، نه برای بازتولید اندوه، بلکه برای جلوگیری از تکرار فاجعه ضروری است. آینده ایران، در گرو پاسداشت جان کودکانی است که بیگناه، قربانی راه آزادی شدند.
